بررسی بسامد وقوع همخوان ها در زبان آذری کودکان 4 تا 6 ساله شهر تبریز
Publish place: The 16th Iranian Speech Therapy Conference
Publish Year: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 489
نسخه کامل این Paper ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
STMED16_106
تاریخ نمایه سازی: 30 دی 1397
Abstract:
سابقه و هدف: بررسی بسامدواج ها درزنجیره گفتار ازجمله مواردی می باشدکه می تواند درتوصیف زبان موثر واقع شود. با به دست آوردن بسامد وقوع همخوان ها درزبان آذری، می توان کلماتی راکه حاوی این واج ها هستند در درمان مشکل تاخیرزبانی و اختلالات تلفظی دراولویت قرارداد و با داشتن نمای طبیعی ازفرایند رشد واج شناختی کودک درهرمقطع سنی، تحلیل خطای واج شناختی کودک تسهیل می شود و همچنین درانتخاب واجب رای درمان دراختلالات تلفظی نقش خواهدداشت.روش بررسی: مطالعه حاضربه روش توصیفی- مقطعی صورت گرفت. 32 کودک 4 تا 6 ساله بدون مشکلات گفتاری و زبانی حسی وحرکتی و هوشی به شیوه نمونه گیری در دسترس و آسان از مهدکودک های شهر تبریز انتخاب شدند و نمونه های گفتار یک در چهار مرحله گفتار آزاد، توصیفی، اتوماتی و تقلید اخذ شدند.یافته ها: واج های (d, r, n, m, j, b, l ,s, t, χ) به عنوان 10 واج پربسامد اول، و واج های (ʒ, ʁ, f, j, tʃ, v, q, p, g, z .) به ترتیب به عنوان 10 واج کم بسامد، درزبان آذری گزارش شدند. آزمون تکرار سنجش نشان داد که تعامل بین وضعیت اقتصادی- اجتماعی (SES) و بسامد واج ها معنادار بود (P=0/02). اما بین سن و جنسیت و واج ها تعامل معنادار نبود (P> 0/05).نتیجه گیری: واج های زبان آذری، همانند سایر زبان های دنیا، از بسامد وقوع یکسانی برخوردار نیستند. همین امر می تواند درمانگران را در انتخاب شیوه ها و الویت های درمانی کم کند . وضعیت اجتماعی اقتصادی در بسامد وقوع همخوان ها در کودکان نقش دارد. نقش سایر متغیرهای دخیل در بسامد وقوع همخوان ها نیاز به مطالعات بیشتری دارد.
Keywords:
Authors
زیبا دلخواه
کارشناس ارشد گفتاردرمانی، مربی و عضو هیات علمی گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز
علی جهان
دکترای علوم اعصاب، استادیار و عضو هیات علمی گروه گفتاردرمانی دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز
سمانه قاسمی
کارشناس گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز