هماهنگی آوایی در دو جزء 16 و 17 قرآن کریم بر اساس نظریه ی موریس گرامون
عنوان مقاله: هماهنگی آوایی در دو جزء 16 و 17 قرآن کریم بر اساس نظریه ی موریس گرامون
شناسه ملی مقاله: JR_PAQ-5-1_001
منتشر شده در شماره 1 دوره 5 فصل در سال 1396
شناسه ملی مقاله: JR_PAQ-5-1_001
منتشر شده در شماره 1 دوره 5 فصل در سال 1396
مشخصات نویسندگان مقاله:
قاسم مختاری - دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه اراک.
مریم یادگاری - دانشجوی دکتری رشته زبان و ادبیات عربی از دانشگاه اراک.
خلاصه مقاله:
قاسم مختاری - دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه اراک.
مریم یادگاری - دانشجوی دکتری رشته زبان و ادبیات عربی از دانشگاه اراک.
چکیده گاهی تکرار واج ها و هجاها با اندیشه و مفهوم مولف تناسب دارد و به همین سبب برجستگی و تشخص در کلام و متون ادبی را افزون و مخاطب را جذب میکند. تکرار صامتها و مصوتها تحت عنوان هماهنگی آوایی، قدرت القای معانی خاصی را دارند که زبانشناس فرانسوی موریس گرامون به این مساله پرداخته و ابراز داشته است که شاعر و نویسنده با به کارگیری واژگانی که از واجهای مشابهای تشکیل شدهاند، تصاویر ذهنی خویش را بدون شرح جزئیات، به خوبی تداعی میکنند. پژوهش حاضر با تکیه بر نقد فرمالیست و نظریهی گرامون با روش توسعهای- کاربردی، دو جزء مبارکهی 16 و 17 قرآن کریم را مورد بررسی قرار داده و بیان میدارد که هماهنگی آوایی روشی است که میتواند به مولف کمک رساند که معنا را از طریق فرم و ساختار ادبی بدون اطناب کلام به مخاطب منتقل کند. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که قرآن کریم نیز از این ویژگی برخوردار است و انتقال مقصود و معنا با تکرار واکهها و همخوانها، تاثیر ژرفی بر خواننده گذاشته و وی را به سوی معنا رهنمون ساخته است؛ همچنین بررسیها نشان میدهد که بیشترین بسامد در میان واکهها، مختص واکهی درخشان برای بیان عظمت و شکوه خدای متعال و در میان همخوانها، مختص همخوان سایشی میباشد که برای تداعی حس تشویش و اضطراب کافران و مشرکان به کار رفته است.
کلمات کلیدی: قرآن کریم, هماهنگی آوایی, موریس گرامون
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/885441/