مقایسه ایمونوهیستوشیمی بیان CD105 و Snail2 در کارسینوم سلول سنگفرشی و اپی تلیوم دیسپلاستیک دهان
عنوان مقاله: مقایسه ایمونوهیستوشیمی بیان CD105 و Snail2 در کارسینوم سلول سنگفرشی و اپی تلیوم دیسپلاستیک دهان
شناسه ملی مقاله: JR_JMDS-38-2_005
منتشر شده در شماره 2 دوره 38 فصل در سال 1393
شناسه ملی مقاله: JR_JMDS-38-2_005
منتشر شده در شماره 2 دوره 38 فصل در سال 1393
مشخصات نویسندگان مقاله:
صفورا سیفی - استادیار گروه آسیب شناسی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
شهریار شفایی - استادیار گروه آسیب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
رامین فروغی - استادیار گروه جراحی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
نصرالله ساغروانیان - دانشیار آسیب شناسی دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات بیماری های دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، ایران.
خلاصه مقاله:
صفورا سیفی - استادیار گروه آسیب شناسی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
شهریار شفایی - استادیار گروه آسیب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
رامین فروغی - استادیار گروه جراحی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، ایران.
نصرالله ساغروانیان - دانشیار آسیب شناسی دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات بیماری های دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، ایران.
مقدمه:CD105 یک گلیکوپروتئین غشایی همودیمریک است که در رگ سازی جدید نقش دارد. Snail2 یک فاکتور رونویسی بوده و منجر به اختلال در چسبندگی اپی تلیالی می گردد. هدف مطالعه حاضر ارزیابی بیان CD105 و Snail2 در اپی تلیوم دیسپلاستیک و کارسینوم سلول سنگفرشی دهان بود.
مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی، جمعا 40 بلوک پارافینه کارسینوم سلول سنگفرشی و اپی تلیوم دیسپلاستیک با نشانگر CD105 و Snail2 به روش ایمونوهیستوشیمی رنگ آمیزی شدند. بیان CD105،Snail2 و ارتباط آنها با یکدیگر و نیز فاکتورهای بالینی-پاتولوژیک بررسی شد و نتایج با آنالیزهای آماری t-test، من ویتنی و ANOVA تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها:میانگین تراکم کلی عروق خونی در کارسینوم سلول سنگفرشی 828/5±73/11 و در اپیتلیوم دیسپلاستیک 892/1±5 بود (001/0P<). تراکم عروق خونی در ناحیه مرکزی تومور 329/4±75/7 و در ناحیه محیطی 26/7±7/15 بود (001/0P<). میانگین تراکم Snail2 در کارسینوم سلول سنگفرشی بیشتر از دیسپلازی اپی تلیالی بود (001/0P<). ارتباط معنی داری بین سن، جنس، محل ضایعه و درجه تمایز با نشانگر CD105 دیده نشد؛ اما ارتباط مثبتی در بیان Snail2 با درجه تمایز کارسینوم سلول سنگفرشی وجود داشت (007/0=P). در تبدیل دیسپلازی به کارسینوم سلول سنگفرشی با افزایش بیان CD105، افزایش بیان Snail2 مشاهده شد. (76/0r=,001/0> P)
نتیجه گیری: این گونه به نظر می رسد که CD105 و Snail2در آغاز کارسینوژنز موثرند. ارتباط مستقیم در بیان CD105 و Snail2از نقش آنها در تبدیل ضایعه پیش بدخیم به بدخیمی حمایت می کند. Snail2 می تواند یکی از عوامل دخیل در پیشرفت سرطان دهان باشد.
کلمات کلیدی: کارسینوم سلول سنگفرشی, دیسپلازی, D105, Snail2, ایمونوهیستوشیمی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/893063/