تاب آوری به نفع آینده است

1 تیر 1403 - خواندن 5 دقیقه - 77 بازدید

شادکامی بیشتر را تاب آوری بیشتر امکان پذیر میکند

تاب آوری روانی نه تنها با اینجا و اکنون بودن منافاتی ندارد بلکه تاب آوری رویدادی است که در الان رخ میدهد.


تاب آوری به نفع آینده است چرا که تاب آوری امکان زندگی بیشتر و طولانی تری را بوجود می آورد اما این تعارضی با برخورداری از ذهن آگاهی و بودن در اینجا و اکنون ندارد
مطالعات نشان داده است آندسته از افرادی که نمره ذهن آگاهی بیشتری دارند از نمره تاب آوری بالاتری هم برخوردارند در مقابل دسته دیگری از مطالعات تخصصی در زمینه تاب آوری نشان داده است که شادکامی بیشتر را تاب آوری بیشتر امکان پذیر میکند.
اگرچه از تاب آوری به معنای به تاخیر انداختن لذت هم یاد شده است اما تاب آوری روانی با اینجا و اکنون بودن هم منافاتی ندارد بلکه تاب آوری رویدادی است که در الان رخ میدهد.
سارا حق بین مترجم و نویسنده خانه تاب آوری در ادامه این مطلب اضافه میکندکه انسان به طور متوسط حدود ۴۰۰۰ هفته طول عمر دارد. تمام آن چه که تا به حال آرزوی دستیابی به آن را داشتیم، همه شادی ها و دردهای قلبی مان، تمام لحظات گذرای ما از تجربه هستی، در این ذخیره زمانی کوتاه رخ می دهند.
علیرغم آگاهی کامل از پایان پذیری آن، به نظر میرسد اغلب به حد کفایت قدردان و سپاسگزار زندگی نیستیم . به نظر میرسد اغلب به حد کفایت اینجا واکنون نیستیم .
تصور خود را از آینده خود در نظر بگیرید. نسبت به فردی که پنج ماه یا پنج سال دیگر می شوید چه احساسی دارید؟ چقدر مایل هستید آسایش فوری خود را به نفع آینده تان فدا کنید؟

به نظر می رسد خود آینده ما به قدری از خود کنونی ما دور است که ما تمایل داریم زندگی خود را طوری اداره کنیم که گویی فردا مشکل شخص دیگری است. ما ترجیح می دهیم اکنون پول را خرج کنیم و به دومین وعده دسر بپردازیم، حتی در حالی که می دانیم در طول جدول زمانی هیچ لطفی به خودمان نمی کنیم. ما با این نگرش پیش می رویم: «چو فردا رسد فکر فردا کنیم». محققان این را تمرکز بیش از حد در زمان حال می نامند.

با این حال وقتی صحبت از شادی می شود، این خود فعلی ما است که معمولا محروم می شود. چقدر احساس خوشبختی را به آینده خود موکول کرده اید؟ در میانه یک روز کاری شلوغ فکر می کنید، وقتی این کار را انجام دهم خوشحال خواهم شد.
وقتی کار را انجام می دهید فکر می کنید وقتی در تعطیلات باشم خوشحال خواهم شد. حتی وقتی در همان ساحلی که مطمئن بودید در نهایت خوشبختی را پیدا می کنید به استراحت می پردازید، شروع به پیش بینی لذت هایی می کنید که هنوز در راه است.
در نتیجه ما از لذت کامل از لحظه مقابلمان ناآگاهانه عبور می کنیم و کل سفر را در طول مسیر از دست می دهیم. در واقع ما زمان حال را از دست می دهیم.

دلیل اینکه چرا خود آینده ما برای ما غریبه به نظر می رسد تا حدی به دلیل انتزاعی بودن و عدم اطمینان فردا است. اما چگونه می توان آینده را زنده تر کرد تا ارتباط عاطفی بین خود، حال و آینده ایجاد شود. تقویت این رابطه مهم است زیرا می تواند رفتارهایی را تسهیل کند که هم اکنون و هم بعدا برای رفاه ما مفید باشد. انجام کاری برای خود آینده ام، مانند هدیه دادن به خود آینده ام است.

همانطور که می توانیم از سخاوتمندی با خانواده و دوستان خود لذت ببریم، می توانیم یاد بگیریم که از انجام کاری که به نفع آینده ماست لذت ببریم.
• با نوشتن نامه ای به آینده خود و ارسال پاسخ، گفتگوی بین خود را شروع کنید. شاید بتوانید بینش هایی در مورد نیازهای آینده خود به دست آورید که شما را وادار به انجام اقدامات مفید در حال حاضر کند.
• دو چیز را در نظر بگیرید که احتمالا بین خود فعلی و آینده شما ثابت می ماند. وقتی ما ثبات نسبی حس خود را در طول زمان درک می کنیم، می تواند کمی از اضطراب در مورد عدم قطعیت های آینده را کاهش دهد و معنا و هدف را در زندگی ما افزایش دهد.
• بهترین نسخه از خود را تجسم کنید.این می تواند فداکاری هایی را که امروز برای آینده انجام می دهید ارزشمندتر کند.
• خودتان را در دوران پیری تصور کنید. با نگاهی به گذشته، آرزو می کنید با زمان خود چه کارهایی بیشتر یا متفاوت انجام می دادید؟ خود آینده شما برای چه چیزی از شما تشکر خواهد کرد؟ چگونه می توانید اکنون آینده را اولویت بندی کنید، به طوری که وقتی بعدا به آن نگاه می کنید، با علاقه به آن فکر کنید؟