بررسی قاعده احسان در قواعد فقه
Publish place: 8th International Conference on Modern Research Achievements in jurisprudence, law and Humanities
Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 1,071
This Paper With 10 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ARSCS08_027
تاریخ نمایه سازی: 17 مرداد 1400
Abstract:
قاعده احسان یکی از قواعد کهن فقهی محسوب می شود که از دیرباز مورد بحث و عنایت فقها قرار گرفته و در کتب قواعد فقهیه در معنا و مفهوم این قاعده، حدود و ثغور آن، ادله ی حجیت آن و موارد تطبیق آن، به صورتجامع بحث شده است. در موارد تطبیق قاعده احسان در کلیه مقوله هایی که تعامل بین افراد جامعه قرار می گیرد این قاعده قابلیت تطبیق دارد، چرا که در هر تعاملی بحث حق و تعدی از حق، تجاوز به حق دیگری و ضمان امکان طرح دارد و این کلام مطرح می شود که اگر تجاوز به حق دیگری به قصد احسان به او باشد آیا موجب ضمان و تدارک هست یا خیر؟ قاعده ی احسان، قاعده ی فقهی است، که به صورت جلب منفعت و دفع ضرر از سوی شخص محسن، در جهت خدمت به دیگران انجام می شود، اما همیشه نتیجه قصد محسنانه سودمند نمی باشد، چرا که گاهی در اثر این عمل خسارتی متوجه شخص محسن الیه می شود، و متضرر می شود، در چنین حالتی شخص محسن دارای هیچ ضمانی نخواهد بود، چرا که شارع مقدس شخص محسن را عاری از ضمان دانسته است، این در حالی است که، بنابر قاعده ی اتلاف بایستی این خسارت به نحوی جبران شود، از طرفی ضامن دانستن شخص محسن ناعادلانه به نظر می رسد وحتی موجب بی میلی افراد نسبت به انجام اعمال محسنانه می شود.
Keywords:
Authors
هادی رحمتی
دانشگاه پیام نور مرکز مشهد