بررسی میزان استفاده و رضایتمندی سالمندان از رسانه ها
Publish place: 9th International Conference on Management, World Trade, Economics, Finance and Social Sciences
Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 192
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
MWTCONF09_028
تاریخ نمایه سازی: 29 دی 1400
Abstract:
؛«رسانه و سالمندی» از موضوعاتی است که در ایران مورد غفلت قرار گرفته است و با توجه به اینکه ۱۰% شهروندان ایرانی را سالمندان تشکیل می دهند بازهم رسانه ها به آن بی تفاوت هستند و تصور نمی کنند که باید برای این قشر از شهروندان نیز تولید برنامه یا رسانه اختصاصی داشت. هدف این مقاله بررسی میزان رضایت سالمندان از رسانه ها است برای این بررسی از روش توصیفی – مقطعی با استفاده از پرسشنامه استفاده شده و جامعه آماری این پژوهش آسایشگاه سالمندان ابراهیم آباد اراک با ۱۲۱ نفر انتخاب شده است که تمام شماری مد نظر بوده اما از این تعداد فقط ۶۵ پرسشنامه کامل شده و مابقی به علت فرتوتی و بیماری همکاری نکرده اند. روایی این اطلاعات بر اساس آلفای کرونباخ ۰.۷۱ شد که تایید کننده روایی این آمار بوده است. مشاهدات و یافته ها نشان دهنده آن است که در این آسایشگاه فقط تلویزیون وجود دارد که در ساعاتی خاص روشن می شود و رسانه های دیگر نزد یکی دو نفر وجود دارد. لذا یافته های این پژوهش فقط در مورد سیمای جمهوری اسلامی ایران صادق است. برای اندازه گیری رضایت سالمندان از هشت گویه ستفاده شده است که بدترین حالت گویه تشویق به ورزش بوده که رضایت خیلی کمی را نشان داده است و برنامه های مفرح در بالاترین حد بوده که بازهم در وضعیت نرمال است که با حذف گویه متوسط دچار چولگی منفی می گردد. بر اساس یافته های پژوهش، میانگین رضایت سالمندان در طیف ۵ درجه ای لیکرت؛ امید به زندگی ۲.۳۷ فراموشی سختی ها ۲.۶۳ فرار از خود ۲.۴۵ شادی و نشاط ۲.۶۸ تشویق به ورزش ۱.۵۵ ارتباط با دیگران ۲.۵۵ مشارکت ۲.۴۴ خبرهای خوب ۲.۳۲ بوده است که هیچکدام دارای چولگی مثبت یعنی نزدیک به ۵ نیستند و تمامی به ۲.۵ نزدیک است که اگر گویه متوسط یا بی نظر حذف شود تماما دارای چولگی منفی خواهند شد و در مجموع میانگین رضایت از رسانه ها ۲.۳۷ از ۵ است که نشان دهند رد فرضیه توصیفی این تحقیق تحت عنوان « سالمندان از برنامه های رسانه ها رضایت دارند» است.
Authors
عباس شیبانی مقدم
کارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعی گرایش مطالعات فرهنگی و رسانه دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک، دانشکده علوم انسانی، گروه علوم ارتباطات، اراک، ایران