تغزل در شعر نو
Publish place: Literary Text Research، Vol: 12، Issue: 37
Publish Year: 1387
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 207
This Paper With 28 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LTR-12-37_007
تاریخ نمایه سازی: 9 اسفند 1400
Abstract:
شعر عاشقانه از گونه هایش اشعار غنایی است که در آن، شاعر به بیان احوالات و عواطف شخصی خود می پردازد. اگر بخواهیم شعر عاشقانه را در عبارتی موجزتر تعریف کنیم، باید بگوییم که شعر عاشقانه بیانی هنری است که در آن شاعر / عاشق در مقام نهاد «سوبژه» به توصیف و ستایش معشوق خود در مقام موضوع «ابژه» مبادرت می ورزد. برای ترسیم این گونه بیان هنری، در تغزلات پنج شاعر نوپرداز: «نیما، شاملو، فروغ، اخوان و سپهری»، از توصیف اجمالی غزل دوره مشروطه ناگزیریم. چون غزل مشروطه، خود ادامه فرم غزلسرایان قدیم تاریخ ادب ماست، شرحی هر چند کوتاه در باب مفهوم و مبانی تغزل در شعر گذشته نیز خواهیم آورد. «جنبش رمانتیسم» بی شک در بار آوری و پرورش عاشقانه های شاعران جدید، نقش بسزایی داشته است. بخش «تغزل معاصر» به ترسیم خطوط کلی تغزلات شاعران نوپرداز - که متن کار را تشکیل می دهند - می پردازد. «بیان هنری» در متن مقاله به ترتیب با عناوین تغزل نیما، تغزل شاملو، تغزل اخوان و تغزل سهراب از نظر خواننده خواهد گذشت.
Keywords:
Authors
مهدخت معین
هیئت علمی دانشگاه علامه