تاثیر قرآن و حدیث در دیوان مولانا حسن کاشی آملی
Publish place: Journal of Quranic Literature، Vol: 2، Issue: 3
Publish Year: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 181
This Paper With 26 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PAQ-2-3_001
تاریخ نمایه سازی: 22 تیر 1401
Abstract:
شاعران ایرانی از آغاز پیدایش زبان فارسی، کم و بیش به قرآن کریم و احادیث توجه داشته اند. این توجه در سده های هفتم و هشتم با گسترش معارف اسلامی و اندیشه های عارفانه به اوج خود می رسد. مولانا حسن کاشی، شاعر پارسی گوی شیعی سده ی ۷ - ۸ ه . ق به اقتضای تربیت خانوادگی، علاقه ی شخصی، ذهنیت مذهبی و سنت انعکاس معارف اسلامی در شعر پارسی با این منابع معرفتی آشنایی عمیق داشته و در اشعار خود به ویژه در قصاید به مناسبت های مختلف از آن ها بهره گرفته است. موضوع پژوهش حاضر بررسی تاثیر قرآن و حدیث در شعر اوست و پس از اشاره ای به احوال شاعر، به شیوه های مختلف استفاده ی وی از قرآن و حدیث از جمله تلمیح، تصویر، اقتباس، ترجمه، تاویل و تفسیر و حل پرداخته شده است. هم چنین ترکیباتی که شاعر در به کارگیری آن ها وامدار قرآن و حدیث است، بررسی شده؛ در نهایت اهداف شاعر از کاربرد قرآن و حدیث از جمله استشهاد و استناد، تشبیه و تمثیل، تعلیل و توجیه، برهان و استدلال، تبرک و تیمن، توصیف و بررسی گردیده است. این پژوهش بیانگر تاثیرپذیری گسترده ی شاعر از قرآن کریم و به میزان کمتر از احادیث است. شیوه ی غالب اثرپذیری او تصویری و بیشتر با هدف توصیف به ویژه توصیف و منقبت حضرت علی (ع) است.
Keywords:
Authors
رحمان ذبیحی
استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام
مهدی اکبرنژاد
دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه ایلام
یونس جلوداری
دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام