نگاهی تطبیقی به قاعده لاضرر در فقه امامیه با تاکید بر اقدامات زیانبار دولتها در محیط زیست
Publish place: The Second International Conference on Architecture, Civil Engineering, Urban Planning, Environment and Horizons of Islamic Art
Publish Year: 1401
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 228
This Paper With 16 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICACU02_1209
تاریخ نمایه سازی: 13 اسفند 1401
Abstract:
قاعده لاضرر اصلی کلی در فقه و حقوق اسلامی است .این قاعده بطور کلی در میان فقهای امامیه واهل سنت ،متسالم علیه است .با بررسی نظریات فقهای امامیه و اهل سنت ،در می یابیم که این قاعده در اکثر ابواب فقهی و حقوقی جریان دارد واین قاعده ظرفیت آن را دارد که به مسائل زیادی ازجمله سیاسی ،اقتصادی ،اجتماعی ،فرهنگی و نیز محیط زیست سرایت داده شود و به دلیل گستردگی و شمولی که این قاعده در قانون گذاری دارد،ایجاب می کند که طبق برنامه ای مدون و با پیشبینی و سیاست گذاری های کلان توسط دولت ها و نهاد های مربوطه ، خصوصا در راستای حفظ و صیانت ازمحیط زیست به کار گرفته شود زیرا حمایت از محیط زیست در واقع حمایت و حفاظت از آدمی است و لازمه حیات و بقاء او می باشد که در واقع دولت ها باید به عنوان بازوی اجرایی قوانین ، سعی در حفاظت از آن داشته باشند.به عنوان دست آورد حاصل شد اولا؛ از آنجا که این قاعده در امور عدمی را نیز جریان داشته و شامل می شود، علاوه بر بازدارندگی از تخریب محیط زیست ، می تواند نقش سازنده ای در طبیعت و مدیریت بحران داشته باشد.ثانیا؛ کلیه اقدامات زیانبار دولت ها و ملت ها علیه طبیعت و محیط زیست به استناد قاعده لاضرر، موجب ضمان بوده و مسئولیت مدنی دارد و حتی اگر تعمدا صورت گرفته باشد ضمان کیفری نیز دارد.ثالثا؛با قبول نقش اثباتی که قاعده لاضرردراحکام شرعی دارد می توان علاوه برمدیریت بحران و اثبات ضمان زیان زنندگان به طبیعت حکم الزام به جبران خسارات وارده را نیز مطابق قانون مسئولیت مدنی و قانون مجازات اسلامی بخش تعیزات ماده ۶۸۸وماده ۲۰قانون مجازات اسلامی مطرح نمود
Keywords:
Authors
اسماعیل ستوده مایانی
دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه قم
محمدجواد فیروزی
دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه قم