زمینه و هدف: سرایت پذیری بالاو بروز مرگ و میرهای ناشی از این ویروس و حتی اجرای طرح های قرنطینه، موجب افزایش آمار نابهنجاری های روانی بلاخص استرس و
اضطراب در افراد گردیده است؛ لذا هدف از پژوهش حاضر، پیش بینی
اضطراب کرونا براساس خود بیمارانگاری در دانشجویان واکسینه شده در مرکز واکسیناسیون می باشد. روش: روش پژوهش حاضر، کمی بوده و به صورت توصیفی-همبستگی اجرا شده است و از لحاظ نوع هدف این پژوهش کاربردی می باشد. جامعه مورد مطالعه این پژوهش کلیه دانشجویانی هستند که در پاییز ۱۴۰۰ به مرکز واکسیناسیون پاستور مراجعه کرده اند. از میان این افراد ۴۰۰ نفر از
افراد واکسینه شده ای که دوز دوم را دریافت نموده اند به صورت تصادفی ساده و بر اساس مقدار محاسبه شده به وسیله نرم افزار Gpower به عنوان نمونه انتخاب شدند. از آزمودنی، آزمون های پرسشنامه
اضطراب کرونا (علی پور، قدمی، علیپور و عبدالله زاده، ۱۳۹۸) و پرسشنامه
خودبیمارانگاری ایوانز (۱۹۸۰) گرفته شد. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان میدهد
اضطراب کرونا براساس
خودبیمارانگاری پیش بینی میشود. ضریب مسیر اثر خود بیمارانگاری بر
اضطراب کرونا اثر مثبت و معنادار وجود دارد (۰۰۱/۰P<، ۲۹۰/۰ β=). نتیجه گیری: در تبیین این یافته همچنین می توان گفت از آنجایی که در دوران همه گیری ویروس کرونا، رسانه ها نقش فعالی را اطلاع رسانی اخبار و حوادث ناشی از این همه گیری ایفا می کنند و این اطلاع رسانی ها تحریک بالای فیزیولوژیکی و در نتیجه هیجان های منفی افراد را به دنبال خواهد داشت که منجر به موفق نبودن افراد در تنظیم هیجان هایشان شده و
خودبیمارانگاری را افزایش می دهد. به تبع
خودبیمارانگاری نیز با افزایش
اضطراب کرونا همراه می گردد. بنابراین دور از انتظار نیست که خودبیمارانگاری،
اضطراب کرونا را در
افراد واکسینه شده پیش بینی کند. از مهمترین محدودیت های پژوهش می توان به عدم دسترسی به جامعه گسترده تری از افراد در سایر مراکز واکسناسیون بود و به نظر می رسد که انجام پژوهش های دیگری در مورد افرادی که در سایر مراکز واکسناسیون حضور داشته اند می تواند نتایج این پژوهش را تکمیل و قابل تعمیم تر کند.