اثر بخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر رویکرد اسلامی بر خود کنترلی و انعطاف پذیری شناختی در بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی
Publish place: 1st International Conference on Psychology, Social Sciences, Educational Sciences and Philosophy
Publish Year: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 180
This Paper With 6 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CPSP01_1418
تاریخ نمایه سازی: 28 تیر 1402
Abstract:
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر رویکرد اسلامی بر کنترل فکر و انعطاف پذیری شناختی در بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی انجام گردید.روش کار: پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی مراجعین مبتلا به وسواس فکری عملی مراجعه کننده به مراکز روان درمانی شهر مشهد در سال ۱۴۰۱ بود. از بین مراکز روان درمانی در مشهد چهار مرکز را در نظر گرفته و بر اساس تشخیص بالینی با معیار ۳۰ DSM۵ نفر از مراجعین مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی بودند؟۳۰ نفر از مراجعین مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی به صورت هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایشی ۱۵) نفر) و یک گروه کنترل ۱۵) نفر) جایگزین شدند. ابزار جمع آوری داده ها عبارت بود از پرسشنامه خودکنترلی، پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی و ابتدا آزمودنی های هر دو گروه در پیش آزمون به ابزارهای مذکور پاسخ دادند. پس ازآن گروه آزمایش به مدت۲۰ جلسه یک ساعتی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر رویکرد اسلامی را دریافت کرد،اما گروه کنترل این درمان را دریافت نکرد. در پایان جلسات درمان، هر دو گروه آزمایش و کنترل به ابزارهای گردآوری داده ها پاسخ دادند. داده ها، با استفاده از نرم افزار spss۲۱ و در این پژوهش از آزمونهای تحلیل کواریانس چندمتغیری و شاخص معناداری بالینی استفاده شد.نتایج: یافته ها نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر خودکنترلی و انعطاف پذیری روانشناختی در مراجعین مبتلا به وسواس فکری عملی تاثیر دارد . نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی رفتاری درمان کارآمدی جهت افزایش خودکنترلی و انعطاف پذیری روانشناختی در مراجعین مبتلا به وسواس فکری عملی می باشد
Keywords:
Authors
مینا مجتبایی
دانشیار،گروه روانشناسی بالینی،واحدرودهن،دانشگاه آزاداسلامی واحد رودهن،ایران
کامران پورمحمدقوچانی
دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی بالینی،واحدبین المللی کیش،دانشگاه آزاداسلامی،جزیره کیش،ایران
گیتی شهبازی
دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی بالینی،واحدبین المللی کیش،دانشگاه آزاداسلامی،جزیره کیش،ایران
فاطمه فتحی
دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی بالینی،واحدبین المللی کیش،دانشگاه آزاداسلامی،جزیره کیش،ایران