خوانش شعر سهراب سپهری براساس نظریه گفتمان
Publish place: Mysticism in Persian literature، Vol: 4، Issue: 14
Publish Year: 1392
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 89
This Paper With 24 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ERFAN-4-14_005
تاریخ نمایه سازی: 26 مرداد 1402
Abstract:
در" نقد مدرن غربی " تنها متن ادبی، جوهر ذاتی ادبیات به حساب می آید. به عبارت دیگر آن گونه که ساخت گرایان می گویند، تنها وجه غالب( dominant) متن ادبی است، که اصالت دارد. یکی از محورهای مهم این گونه نقد" گفتمان " و "گفتمان کاوی " است. در گفتمان کاوی یک اثر ادبی، پنج محور اساسی فهم متون اعتبار و ارزش ادبی دارد : زبان، موسیقی، بلاغت تصویر،تجربه بشری( ساخت عاطفی) و بینامتنی( intertextuality). آنچه مسلم است این روش از زبان شناسی وارد علوم انسانی شده و به سرعت در نقد ادبی امروز جایگاهی والا یافته است. در ادب پژوهی معاصر عربی واژه" خطاب" معادل گفتمان آمده است. از جانب دیگر سهراب سپهری شاعری صاحب سبک است که شعر او در میان شاعران معاصر خوش درخشیده، و زبان همزمان یا(synchronic) در شعر او به وجه غالب رسیده است. در مقاله حاضر به شیوه توصیفی، تحلیلی شعر سهراب سپهری، که میان طبیعت و ماورای طبیعت در نوسان است، بر اساس روش تحلیل گفتمان مورد خوانش قرار گرفته است.
Keywords:
Authors