پژوهشی در دلالت عبارت قرآنی لا تعاونوا علی الاثم والعدوان بر حرمت اعانت بر اثم و عدوان
Publish place: Civil Jurisprudence Doctrines، Vol: 6، Issue: 10
Publish Year: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 150
This Paper With 28 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_MADA-6-10_001
تاریخ نمایه سازی: 26 مرداد 1402
Abstract:
بسیاری از فقها و مفسران به عبارت قرآنیتعاونوا علی البر والتقوی ولا تعاونوا علی الاثم والعدوان بر حرمت اعانت بر اثم و عدوان استدلال کرده اند، اما برخی این استدلال را نپذیرفته و با توجه به کاربرد واژه «تعاون» و نیز وجود قرینه تنزیهی بودن نهی، در دلالت آیه شریفه اشکال کرده اند. در این جستار پس از بررسی ادله هر دو گروه و تحلیل آرای لغت شناسان و مفسران و فقهای اسلامی این نتیجه به دست آمد که کلمه «تعاون» و «اعانت» در بیشتر موارد در یک معنا استعمال شده اند. همچنین صرف دنبال هم بیان شدن و مقابله دو جمله پایانی آیه شریفه، صلاحیت قرینه بودن برای دلالت نهی بر کراهت را ندارد و اعاده فعل تعاون در جمله دوم و عدم اکتفا به حرف «لا» بیانگر استقلال این دو جمله است. لذا بر اساس حکم عقل و تناسب حکم و موضوع، دلالت آیه شریفه بر حرمت اعانت بر اثم و عدوان، مسلم است.
Keywords:
Authors
سیف الله احدی
دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق دانشگاه فردوسی مشهد
محمدتقی فخلعی
استاد دانشگاه فردوسی مشهد