بررسی خودشیفتگی و فرافکنی در حکایت نخچیران و شیر مثنوی معنوی
Publish place: Critique,analysis and aesthetics of texts، Vol: 4، Issue: 4
Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 168
This Paper With 18 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_QPA-4-4_005
تاریخ نمایه سازی: 26 مرداد 1402
Abstract:
واژه نارسیسم را در معنی خودشیفتگی اولین بار فروید بهکار برد. البته دیگران، قبل از فروید، آن را در معنی خودپرستی و تحقیر کننده، برای توصیف نگرش روانی در روان شناسی بالینی مطرح کردهاند. این اختلال شخصیت در بسیاری از موارد منجر به فرافکنی میشود. فرافکنی یکی از مکانیزمهای روانشناسی است که از طریق آن میتوان به ضمیر و درون انسانها پی برد و شناخت نسبی از شخصیت آنها به دست آورد. مولانا جلالالدین محمد بلخی در آثار خود به ویژه در مثنوی معنوی به جنبه روانشناختی رفتار انسان توجه کردهاست. در این مقاله برآنیم، خودشیفتگی و فرافکنی را به عنوان یکی از مفاهیم نوین روانشناسی، در حکایت نخچیران و شیر مثنوی معنوی، با رویکردی توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای، مورد بررسی و تحلیل قرار دهیم. یافتهها نشان میدهد که اختلال خودشیفتگی و غرور در روان ماست و موجب ندیدن حقایق و هلاکت میشود. مولانا، شخصیت خودشیفته را، مشکل کلی بشریت میداند و راه مداوای آن را خودشناسی و صیقل روح. در حکایت مورد بحث، شیر با خویشتن خود دیدار میکند و به حقیقت خود میرسد. درواقع، خرگوش شیر را نکشت، خشم و خودشیفتگی شیر و عدم توکل او به خداوند، موجب غفلت و در نهایت هلاکش شد. مساله دیدار در زبان مولانا، گاه با تعابیر و نشانههایی همچون: آب، چشمه، جویبار، چهره، عکس خود را در آب دیدن و ... بیان میشود که افسانه نارسیس را در عالم اسطوره تداعی میکند.
Keywords:
Authors
بدریه قوامی
استادیار گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.