معروف و منکر از منظر تاویل

معروف و منکر از جمله اموری است که همواره مورد توجه شریعت قرارداشته و بر هیچ اندیشمندی جایگاه و نقش کلیدی آن ، به­منظور تحقق احکام و فرامین الهی پنهان و پوشیده­ نیست. در این میان ، آنچه بیش از پیش مورد توجه محققان و اهل قلم قرارگرفته­است ، نگاه سنتی به مسئله امر به معروف و نهی از منکر و ذکر مصادیق مختلف  و بررسی آثار و پیامدهای اجتماعی آن بوده­است و اما آنچه نادیده­انگاشته­شده، تاویل معروف و منکر و به عبارت دیگر مصداق اتم و اکمل و به دیگر سخن تاویل اعظم این دو پدیده می­باشد .بدین منظور، این مقاله درصدد بررسی معروف و منکر از منظر تاویل خواهدبود. نگارندگان بر این باورند که محقق گشتن معروف-  با تعریف و تاویلی که از آن ارائ­ می­شود- خود زمینه­ساز بروز و ظهور تمام مصادیق معروف خواهدبود و در مقابل، انکار چنین معروفی، به انکار دیگر معروف­ها و امر به تمام منکرها خواهدانجامید. بدین منظور ابتدا بحثی کوتاه درباره تاویل و رسوخ در علم خواهیم­داشت و به دنبال آن به بررسی تاویل از منظر عرفا  و فلاسفه و انواع تاویل  به روایت «نعمانی» و به نقل از امیرالمومنین (ع) همت خواهیم­گمارد و پس از آن بخشی از این انواع تاویل را که در ارتباط با موضوع مورد بحث است، مورد توجه قرارخواهیم داد.

Keywords:

تاویل , رسوخ مطلق و نسبی , عرفا و فلاسفه , کاتب نعمانی , معروف , منکر