بررسی آزمایشگاهی روشهای افزایش ضریب انتقال حرارت بر روی لوله های جدید در مواجهه با مبرد ۱۲۳- در پدیده جوشش هسته ای استخری

افزایش ضریب انتقال حرارت جوششی در فرآیندهای صنعتی برای کاهش ابعاد مبدلهای حرارتی و همچنین کاهش انرژی و کار مصرفی جهت سرمایش و یا گرمایش هر یک از سیالات در حال تبادل انرژی از دیرباز دارای اهمیت فوق العاده ای بوده است. از اینرو محققین روشهای متعددی برای بهینه کردن سطوح پیشنهاد کرده اند. پوشاندن سطح با ذرات کوچک غیر فلزی تعبیه سوراخهای مخروطی و استوانه ای با ابعاد مختلف ، ساخت لوله های میکرو کانالی برای پرورش بیشتر حباب استفاده از فینها با اشکال مختلف از جمله کارهایی است که تاکنون در این زمینه انجام شده است. در تمامی تلاشهای انجام شده در این زمینه همواره سعی بر یافتن راهی جهت ساختن مکانهای حباب زای فعال بیشتر بوده است و سعی شده تا آنها در کمترین درجه فوق گرم فعال شوند و همچنین در رژیمهای مختلف شار حرارتی پایدار بمانند. در این مقاله انتقال حرارت جوشش استخری مبرد جدید ۱۲۳- روی لوله های فین دار صنعتی از نوع Low-fin در دستگاه آزمایشی که به همین منظور طراحی و ساخته شده بررسی گردیده است. اثرات پراکندگی نوع و اندازه مکانهای حباب زای فعال در حجم حباب تولیدی و میزان انتقال حرارت از این طریق و همچنین اثرات مکانهای حباب زا در تولید اغتشاش در لایه مجاور سطح و نقش فینهای روی سطح بر روی چندین لوله جدید مورد آزمایش قرار گرفته است. نتایج بدست آمده بر اساس فرضیه انتقال عمده حرارت به صورت مستقیم بین سطح و مبرد کاملا" قابل توجیه است و بیانگر این است که افزایش مقدار مکانهای حباب های فعال در صورت عدم وجود مکانیزم مناسبی برای استفاده ازاغتشاش ایجادشده درسیال مجاور سطح برای دفع حرارت چندان سودمند نخواهد بود بلکه افزایش بی رویه مکانهای حباب زا باتوانایی تولید حبابهای بزرگ باعث ازدست دادن قسمت عمده ای ازسطح انتقال حرارت خواهد شد