رشته ایران شناسی؛ یک بررسی انتقادی
Publish place: First Iranian National Congress of Iranology
Publish Year: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 13
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IRANSHENASI01_038
تاریخ نمایه سازی: 30 مرداد 1403
Abstract:
از تشکیل نخستین کنگره شرق شناسی در سال ۱۸۷۳م در پاریس تا برگزاری آخرین کنگره آن درست یکصد سال بعد از آن و برپایی کنگره های ایران شناسی در ایران به همت مرحوم استاد ایرج افشار، واژه ایران شناسی دستخوش تطورات معنایی و واژگانی متعددی شده است. از «مطالعات ایرانی» تا اصطلاح «ایرانیسم» تا «ایرانولوژی» و اخیرا «ایران پژوهی»، نمونه هایی از برداشت های گوناگون از دانشی به نام «ایران شناسی» است. تکثر واژگان مزبور نه صرفا مجادله بر سر گزینش واژه ای دقیق برای یک عنوان، بلکه مناقشه ای جدی بر سر ابژه ای مطالعاتی و محتوای دانشی آن قلمرو فکری بوده است. اگر ایران شناسی علمی است که تاریخ، ادبیات، فرهنگ، تمدن، نسخ خطی، میراث هنری و... را مطالعه می کند، برابرنهاد هر کدام از موضوعات یادشده، دانشی مستقل در دانشگاه های کشور تاسیس شده و به کار خود ادامه می دهد. پس کارویژه دانش ایران-شناسی چیست؟ این پژوهش در پی آن است تا انگیزه های تاسیس دانش ایران شناسی در دانشگاه-های کشور بررسی نماید و به عنوان پیشنهاد به تاسی از سید جواد طباطبایی ایران را به مثابه یک «موضع اندیشیدن» معرفی نماید.
Keywords:
Authors
علی اکبر مسگر
استادیار گروه تاریخ دانشگاه مازندران
سارا اخروی
دانشجوی دکتری تاریخ ایران باستان، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران