حقوق و سلامت
Publish place: 1st international conference on law, political science, Islamic politics and Islamic jurisprudence
Publish Year: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 5
This Paper With 8 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
LPPJ01_0391
تاریخ نمایه سازی: 18 شهریور 1403
Abstract:
بارزترین نمود و شاخص ترین بیان از تعهدات دولتها درخصوص حق بر سلامتی را میتوان در ماده ۱۲ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی مشاهده نمود که بهره مندی از بالاترین استاندارد قابل حصول سلامت جسمی و روانی را به رسمیت می شناسد؛ اصطلاح »حق بر سلامت « را نمی توان دقیقا به معنای برخورداری از سلامت معمول و متعارف فرض نمود وجود ابعاد مختلف برای سلامتی ، حوزه های گوناگون مرتبط با س لامتی و عوامل متنوع تاثیرگذار بر آن موجب دشواری تعریف حق مزبور شده است و دولتها برای تامین امکان یک زندگی سالم ملزم به اتخاذ اقداماتی در حوزه وسیعی میباشند که برخی از این تعهدات مستلزم اقدام فوری و برخی دیگر در طول زمان باید تحقق پیدا کنند. حق بر سلامت به عنوان یک حق ذاتی به این معناست که هر کس حق دارد تا به بالاترین استاندارد سلامت فیزیکی و روانی دستیابی داشته باشد و این حق تمام خدمات پزشکی ، بهداشت عمومی ، غذای کافی ، مسکن مناسب ، محیط کار سالم و محیط زیست تمیز را در برمی گیرد. وجود ابعاد مختلف برای سلامتی ، حوزههای گوناگون مرتبط با سلامتی و عوامل متنوع تاثیرگذار بر آن موجب دشواری تعریف حق مزبور شده است و دولت ها برای تامین امکان یک زندگی سالم ملزم به اتخاذ اقداماتی در حوزه وسیعی می باشند که برخی از این تعهدات مستلزم اقدام فوری و برخی دیگر در طول زمان باید تحقق پیدا کنند. ایران نیز با تصویب قوانین و مقررات مختلف در زمینه سلامت و همچنین پیوستن به کنوانسیونهای مختلف بین المللی این حق را به رسمیت شناخته و مورد حمایت قرار داده است که به نظر می رسد جایگاه این حق در نظام حقوقی ایران با بررسی این قوانین و مقررات تبیین می گردد؛ در این مقاله ضمن بررسی قوانین و مقرراتی که این حق را به رسمیت شناخته اند به بیان مفهوم و جایگاه حق بر سلامت در نظام حقوقی ایران پرداخته ایم . یافته های ما نشان می دهد که وجود برخی قوانین و مقررات در این زمینه موجب افزایش برخورداری افراد از این حق شده اما حمایت کیفری از آن مورد غفلت قرار گرفته است .
Keywords:
Authors
محمد ایزدی
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغ ه
جوانشیر ساعدرحیم
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغ ه
اباسط پورمحمد
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغه ،دکترای تخصصی حقوق خصوصی