توسعه آموزش عالی و شکاف جنسیتی تحصیل در ایران

تاکید بر فراگیر شدن آموزش در برنامههای توسعه کشور و افزایش تقاضا برای آموزش عالی در دهه ۱۳۸۰، نیاز کشور به توسعه مراکز آموزش عالی را ضروری میساخت. توسعه بیسابقه مراکز آموزش عالی در نیمه دهه  ۱۳۸۰ به گونهای بود که در سال ۱۳۸۷، تمام شهرستانهای کشور حداقل یک مرکز آموزش عالی داشتند. در واقع، در کوچکترین شهرستانهای ایران نیز مراکز آموزش عالی تاسیس شد تا مشکل رفت و آمد برای ساکنان شهرهای کوچک را حل کرده و از سوی دیگر نیز با گسترش و تاسیس مراکز آموزش عالی در شهرهای بزرگتر، میزان پذیرش در دانشگاه و دسترسی افراد به مراکز آموزش عالی را افزایش دهد. در کنار این اقدامات، دسترسی کمتر به مراکز آموزش عالی در نزدیکی محل سکونت، عموما زنان را بیشتر از مردان تحت تاثیر قرار میدهد. در این پژوهش، اثر افزایش مراکز آموزش عالی روی سالهای تحصیل و احتمال دانشگاه رفتن مردان و زنان بررسی می شود. با ترکیب داده های موسسات آموزش عالی طی بازه ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۵، با پیامدهای تحصیلی افراد ۱۸ تا ۳۵ ساله در داده های سرشماری نفوس و مسکن ۱۳۹۵، رگرسیون با اثرات ثابت شهرستان و سن، تخمین زده می شود. نتایج نشان می دهد که سال های تحصیل برای افرادی که دسترسی بهتری در این دوره به مراکز آموزش عالی پیدا کرده اند، به طور معنی داری تغییر نکرده است؛ اما زنان نسبت به مردان از افزایش مراکز آموزش عالی، بیشتر منتفع شده اند.

Keywords:

Higher education expansion , Years of schooling , Educational gender gap , توسعه آموزش عالی , سال های تحصیل , شکاف جنسیتی تحصیل