مطالعه کیفی نقش مشاوران در انطباق پذیری مجدد فرزندان طلاق

طلاق یک آسیب اجتماعی است که نهاد خانواده را درگیر پیامدهای فردی و اجتماعی مهمی می کند. فرزندان نیز به عنوان کوچک ترین اعضای خانواده، از این آسیب در امان نبوده و در طول زندگی خود با آسیب های روانی و اجتماعی متعددی روبه رو می شوند. پژوهش حاضر با هدف مطالعه کیفی نقش مشاوران در انطباق پذیری مجدد فرزندان طلاق انجام شد. این پژوهش با روش کیفی از نوع پدیدارشناسی توصیفی کلایزی انجام شد. نمونه پژوهش از بین مشاوران طلاق فعال در مراکز مشاوره و روان شناسی استان همدان در سال ۱۴۰۳با تجربه کاری ۵سال و بیشتر، با مدرک کارشناسی ارشد و بالاتر که در بازه سنی ۲۷-۴۵ سال قرار داشتند؛ بر مبنای منطق نمونه گیری هدفمند، انتخاب شدند. داده های پژوهش از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۱۰ نفر از مشاوران طلاق که پنج نفر از آنان زن و پنج نفر مرد بودند به دست آمد. تجزیه و تحلیل یافته ها از طریق روش هفت مرحله ای کلایزی منجر به شناسایی هجده مضمون فرعی و چهار مضمون اصلی گردید. مضامین اصلی شامل « آگاهی و پذیرش طلاق والدین »،« پرورش خود مدیریتی آگاهانه در فرزندان »، « بسترسازی حمایتگری والدین در جهت تنطیم روابط با فرزندان » و « جهت دهی ساختارمشاوران مبتنی بر نیازهای رشدی و امنیتی فرزندان» است. نتایج این پژوهش می تواند برای والدین دغدغه مند نسبت به ضرورت بهره مندی از خدمات مشاوره برای فرزندان پس از طلاق خود، آگاهی و بینش برساند و راهگشا باشد.