تهیه و ارزیابی عملکرد نانوذره های آلژینات پوشش داده شده با تری متیل کایتوسان (TMC) و پلی اتیلن گلایکول (PEG) برای رسانش خوراکی انسولین
Publish Year: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 87
This Paper With 15 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_NSMSI-38-1_001
تاریخ نمایه سازی: 8 خرداد 1404
Abstract:
در بیماران دیابتی، ترشح انسولین از لوزالمعده مختل شده که منجر به تزریق روزانه انسولین می شود. تزریق انسولین سبب ایجاد عفونت، درد و تنش در درازمدت می شود. دارورسانی خوراکی انسولین می تواند یک جایگزین مناسب برای تزریق باشد. هرچند در رسانش خوراکی، به دلیل تخریب آنزیمی در دستگاه گوارش، پایداری کم در pH معده و سدهای فیزیکی مخاط روده، زیست دسترس پذیری انسولین پایین است. بنابراین، ساخت سامانه های کارآمد حامل، مانند نانوذر هها، میتواند راه حل مناسبی برای محافظت از داروهای حساس مانند انسولین باشد. هدف از این پژوهش، تهیه یک سامانه آلژینات/ تری متیل کایتوسان (TMC)/ پل یاتیلن گلایکول (PEG) در اندازه نانو به منظور کنترل رهایش انسولین از آن و افزایش زمان ماندگاری نانوذره در دستگاه گوارش است. نخست، اندازه نانوذره ها و بازده به دام افتادن (EE) انسولین، بهینه سازی شده و شرایط بهینه برای نسبت های انسولین/ آلژینات، TMC/ آلژینات و دور همزن، به ترتیب برابر با ۱، ۵/۴ و rpm ۵۰۰ به دست آمد. سپس، در شرایط بهینه، نانوذره های آلژینات بارگذاری شده با انسولین، تهیه شده و به دنبال آن، با TMC پوشش داده شدند و سرانجام، نانوذره ها توسط متوکسی پلی اتیلن گلایکول (mPEG) پگیله شدند. پس از بهینهسازی شرایط، اندازه نانوذره ها و EE به ترتیب ۱۹۵ نانومتر و % ۳۹/۹۲ به دست آمد و بازده بارگذاری (LE) انسولین در نانوذره ها % ۷۵/۲۱ محاسبه شد. برهمکنش بین لایههای گوناگون نیز، با آزمون FT-IR تایید شده و بررسی رهایش انسولین در محیط های شبیه سازی شده معده (SGF) و روده (SIF) انجام شد. این مطالعه ها نشان دادند که بیش ترین میزان رهایش انسولین، در طی ۶ ساعت اولیه بوده و پس از آن، روند رهایش به تقریب ثابت می شود. همچنین با پگیله کردن نانوذرات، میزان رهایش انسولین به مقدار چشمگیری افزایش می یابد.
Keywords:
Authors
سمانه کمیجانی
گروه مهندسی زیست پزشکی، دانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ، ایران
سمیره هاشمی نجف آبادی
گروه مهندسی زیست پزشکی، دانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ، ایران
مرتضی رفیعی تهرانی
گروه فارماسیوتیکس، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران ، ایران
مراجع و منابع این Paper:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :