بررسی و باز تنظیم تناسبات تعلیمی-کیفی میان جامعه و ادبیات ایران معاصر(بر اساس نقدی تشریحی و پداگوژیک، التقاطی)

بیان مسئله : در این دوران معاصر برای آنکه چیزی به اسم پداگوژی، مسئله ای جهانی و در کشور ایران (خاورمیانه) غیر کاربردی میباشد، در اینجا قصد آنرا داریم تا به جای وجه تشویقی محض یا معرفی، به کاربردی ضمنی با آن؛ چنان نشسته تا اگر مقبولیتی در حد توجه ما با جامعه معاصر یافت؟ صرفا از یکسری تبلیغات ذوقی روا نباشد و به "روندی" غیر مقطعی وارد شود و در اینجا مسئله اصلی ما نیز عدم شناخت کافی در ارتباط و کاربردهای مکرر از واژگان جامعه و ادبیات با آن است خصوصا در حیطه های انتقالی-تربیتی. هدف : علاوه بر این، با توجه به امکانات این پژوهش کوشش شده تا با نظر و نقدی تشریحی یکی نگارنده(گان) به اهداف خویش رسیده و دیگر به فرمی ضمنی مجددا با دید شعاری زدا ثابت کنیم واژه ی نقد به طور اخص برای بهره ای با بار منفی پدیدار نیامده است و رفته رفته با جسوران این راه نیز به (با خواسته ای جهان-وطنی تر) هم آرائی میکنیم (نظیر مونته سوری، ماکارانکو، روسو و... ). روش تحقیق : همچنین این اثر با منابع میدانی و کتابخانه ای؛ حاصل تلاشی توصیفی-تحلیلی است و با سوقی کیفی-کاربردی، نو و خلاقانه پدید آمده. جمع بندی : نهایتا با فزونی این تحقیق انتظار آن داشته تا نسبت به پتانسیلهای حسی و ادارکی در این سرزمین مشرقی (ایران) زمینه های علمی-هنری خصوصا در مباحث پرورشی و انتقالی از امور واضح تر و پویاتری تبعیت کنند! و در این شفافیت خواهی با مدد پداگوژی تا حد امکان دیگر در حق هیچ تمدن پیشرانی اجحاف نگردد. امید که مفید واقع گردد..