بررسی جامع میزان تاب آوری در سیستم های حمل و نقل ریلی و نقش آن در برنامه ریزی حمل ونقل

شبکه های زیرساختی حیاتی، مانند شبکه های حمل و نقل، برای عملکرد یک جامعه و اقتصاد ضروری هستند. افزایش تقاضای حمل و نقل، ازدحام را در شبکه های راه آهن افزایش می دهد و در نتیجه آن ها به یکدیگر وابسته تر و عملیات پیچیده تر می شوند. همچنین، افزایش تعداد اختلالات ناشی از خرابی سیستم و تغییرات آب و هوایی در آینده قابل انتظار است. در نتیجه، بسیاری از قطارها لغو شده و بیش از حد با تاخیر مواجه می شوند. بنابراین، بسیاری از مسافران به مقصد خود نمی رسند که نیاز مشتریان برای جابجایی را به خطر می اندازد. در حال حاضر، نیاز فزاینده ای برای تعیین کمیت اثرات اختلالات و تکامل عملکرد سیستم وجود دارد. هدف این مقاله، تنظیم یک تعریف ویژه میدانی از تاب آوری در حمل و نقل ریلی است و بررسی جامعی از تحقیقات به عمل آمده در حوزه تاب آوری راه آهن ارائه می دهد. معیارهای مبتنی بر سیستم، تمایل دارند تا اثرات بهتری بر خدمات و تقاضای حمل و نقل نشان دهند. همچنین بهینه سازی ریاضی، پتانسیل بالایی برای ارزیابی و بهبود تاب آوری سیستم های راه آهن نشان می دهد. روش های مبتنی بر داده نیز می توانند به طور بالقوه برای تجزیه و تحلیل دقیق پس از اختلالات گذشته استفاده شوند. انجام چنین مطالعاتی در حوزه تاب آوری سیستم های حمل ونقل ریلی، سبب بهبود عملکرد، ایمنی و پایداری آن می گردد. با واکاوی مطالعات مربوط به تاب آوری، امکان تشخیص و پیش بینی مشکلات و خطرات احتمالی در سیستم حمل و نقل ریلی افزایش می یابد و اقدامات مناسب جهت پیشگیری از وقوع آن ها انجام می شود.

Keywords:

تاب آوری , راه آهن , مسافر , حمل ونقل , برنامه ریزی