ارزیابی تطبیقی شاخص های توسعه پایدار در قلمروهای کوهستانی و غیرکوهستانی (مطالعه موردی: استان اصفهان)

نابرابری در توسعه مناطق مختلف جغرافیایی از جمله مسائل عمده پیش روی برنامه ریزان منطقه ای و ناحیه ای است. از اینرو یکی از شاخصه های متداول در برنامه ریزی منطقه ای، سطح بندی نواحی مختلف جغرافیایی براساس برخورداری از نماگرهای توسعه پایدار است. در پژوهش حاضر تلاش شده که با استفاده از تکنیک تحلیل عاملی به بررسی نماگرهای توسعه پایدار در شهرستان های قلمرو کوهستانی و غیرکوهستانی استان اصفهان پرداخته شود. رویکرد پژوهش از نوع کمی- تحلیلی و شاخص های بررسی شده ۵۳ مورد بوده است. نتیجه حاصل از به کارگیری تحلیل عاملی تقلیل ۵۳ شاخص پژوهش به ۶ عامل نهایی بوده است. با توجه به امتیازهای استخراج شده به محاسبه شاخص ترکیبی هر شهرستان اقدام شده است. با توجه به شاخص ترکیبی هریک از شهرستان ها به رتبه بندی شهرستان های استان اصفهان در چهار سطح مبادرت شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد شهرستان های اصفهان، کاشان و فلاورجان در سطح بسیار برخوردار؛ شهرستان های شاهین شهر و میمه، اردستان، شهرضا، خمینی شهر، سمیرم، نجف آباد، لنجان، فریدن، مبارکه، آران و بیدگل، فریدونشهر و چادگان در سطح برخوردار؛ شهرستان های گلپایگان، تیران و کرون و خوانسار در سطح تاحدودی برخوردار و در نهایت شهرستان های نطنز، دهاقان، برخوار، نایین، خور و بیابانک در سطح محروم قرار دارند. همچنین در این پژوهش تقسیم بندی بین شهرستان های قلمرو کوهستانی و غیر کوهستانی از لحاظ برخورداری از شاخص های توسعه پایدار انجام گرفت که یافته ها نشان داد، شهرستان های قلمرو کوهستانی استان اصفهان از جمله فریدن، فریدون شهر، سمیرم و چادگان در سطح برخوردار؛ شهرستان های تیران و کرون، خوانسار و گلپایگان در سطح تاحدودی برخوردار و شهرستان دهاقان در سطح محروم قرار دارد.

Keywords:

نماگرهای توسعه پایدار , تحلیل عاملی , قلمرو کوهستانی و غیرکوهستانی , استان اصفهان