نقش گونه های باسیلوس در بهبود تحمل گیاهان به تنش خشکی: مکانیسم ها و کاربردها

با افزایش سریع جمعیت جهانی و در پی آن افزایش تقاضای مواد غذایی، تولید محصولات کشاورزی با چالش های جدیدی مواجه شده است. یکی از مهم ترین تهدیدات برای بهره وری محصولات کشاورزی، تنش خشکی است که می تواند به طور چشمگیری عملکرد گیاهان را کاهش دهد. گیاهان در برابر این تنش ها، پاسخ های فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی مختلفی از خود نشان می دهند، از جمله کاهش سرعت فتوسنتز، کاهش میزان تعرق، توقف رشد ساقه و ریشه، و تولید بیش از حد گونه های فعال اکسیژن (ROS) که آسیب های جدی به بافت های گیاهی وارد می آورد. این تغییرات می توانند منجر به آسیب های موقتی یا دائمی در گیاهان شوند و ضرورت توسعه استراتژی هایی برای کاهش این آسیب ها را بیشتر می کنند. یکی از روش های نوین و موثر برای مقابله با تنش خشکی، استفاده از باکتری های محرک رشد گیاهی مانند گونه های باسیلوس است که قادرند تحمل گیاهان به این تنش را تقویت کنند. این باکتری ها از طریق مکانیسم های مختلفی مانند افزایش بیان آنزیم های پاداکساینده (که از آسیب های ناشی از تجمع ROS جلوگیری می کنند)، بهبود جذب آب و افزایش راندمان مصرف آن، و سنتز فیتوهورمون ها برای تقویت رشد و عملکرد گیاه، تاثیرات مثبتی بر گیاهان تحت تنش خشکی دارند. به طور کلی، استفاده از گونه های باسیلوس به عنوان یک راهکار پایدار و کارآمد برای تقویت مقاومت گیاهان در برابر تنش های محیطی، به ویژه خشکی، چشم انداز مثبتی برای کشاورزی در شرایط اقلیمی متغیر و آینده نگر به همراه دارد.

Keywords:

آنزیم های پاداکساینده , باسیلوس , تنش خشکی , گونه های فعال اکسیژن ROS , فیتوهورمون ها