پنجمین موم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری

در دهه های اخیر با توسعه فناوری، اطلاعات صنعت بانکداری دستخوش تحولات چشمگیری شده است. بانکداری فیجیتال به عنوان یکی از مهمترین جلوه های این تحول، ترکیبی از مزیت های خدمات دیجیتال و تعامل انسانی را ارائه می دهد و در حال بازتعریف بسیاری از مفاهیم سنتی بانکداری است. این مقاله ضمن بررسی روند شکل گیری ارکان و کارکردهای بانکداری فیجیتال، تلاش می کند به این پرسش پاسخ دهد که چگونه می توان میان پیشرفت های فناورانه و نیاز به ارتباط انسانی تعادل برقرار کرد تا ضمن ارتقای کیفیت خدمت رسانی، امنیت، شفافیت و اعتماد نیز حفظ شود. همچنین چالش ها و فرصت های مهم این رویکرد، مانند ریسک های سایبری، انطباق با مقررات و تحولات مدل های مالی مورد ارزیابی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بانکداری فیجیتال با فراهم آوردن قابلیت های شخصی سازی، بهبود سرعت و کیفیت خدمات و افزایش دسترسی مشتریان نقش مهمی در رشد اقتصادی و ارتقای رقابت پذیری نظام بانکی ایفا می کند. با این حال موفقیت آن وابسته به مدیریت صحیح ریسک ها، به روزرسانی مستمر مقررات و سرمایه گذاری در آموزش منابع انسانی است. در پایان راهبردهایی برای تقویت نقاط قوت بانکداری فیجیتال و مقابله با چالش های آن ارائه شده و بر اهمیت همکاری میان بانک ها و نهاد های رگولاتوری تاکید شده است. نتایج این مطالعه می تواند زمینه ساز تصمیم گیری بهتر مدیران شبکه بانکی و تدوین سیاست های اثربخش تر در برخورد با تحولات فناوری باشد.

Keywords:

بانکداری فیجیتال , نظام بانکی , اقتصاد