چگونگی ارتقای سطح علمی دانش آموزان در مباحث فارسی و نگارش یادگیری گروهی و مشارکتی

الگوهای برتر تدریس فارسی و نگارش موضوعی است که در رابطه با آن پژوهش های زیادی انجام می شود. همچنین در رابطه با موضوع یادگیری گروهی و مشارکتی در فارسی و نگارش و بررسی روابط و تاثیرات آن ها بر روی هم نیز جای بسی تامل است. پژوهشگران در رشته ادبیات فارسی همواره بررسی های علمی و پژوهشی خود را در این رابطه در معرض مخاطبین این رشته قرار داده اند. در اقدام پژوهشی حاضر تلاش شده است که این موضوع بیشتر و دقیق تر بسط داده شود. تدریس مخصوصا در مباحث فارسی و نگارش بخشی از آموزش است و به آن قسمت از فعالیت های آموزشی که با حضور معلم در کلاس درس اتفاق می افتد اطلاق می شود. فرآیند تدریس تابع فرهنگ تدریس است. از این رو، توالی تدریس در کشورهای مختلف فرق می کند. منظور از آموزش، فرآیند دوسویه یاد دهی یادگیری اطلاعات، مهارت ها و نگرش های مثبت درباره موضوعی است که متناسب با گروه سنی خاص و در شرایط زمانی معین به اجرا درآمده است. وظیفه ی معلمان در فرآیند تدریس بالاخص در رشته ادبیات فارسی تنها انتقال واقعیت های علمی به دانش آموزان نیست بلکه باید موقعیت و شرایط مطلوب یادگیری را فراهم نمایند و چگونه اندیشیدن و چگونه آموختن را به دانش آموزان بیاموزند. یادگیری فعال هر روش تدریسی را شامل می شود که دانش آموزان را در فرآیند یادگیری درگیر می سازد. روش های تدریس فعال فارسی و نگارش به روش هایی اشاره دارد که بتواند فعالیت های دانش آموزان را در این مبحث تقویت و یادگیری را به یک جریان دوسویه تبدیل نماید. مثل بحث گروهی، ایفای نقش حل مساله و... نتایج استفاده از این روش ها هم از سوی دانش آموزان و اولیاء آن ها و هم از سوی راهبر آموزشی و تربیتی بازخورد مثبتی داشته است که این امر نیز نشان دهنده ی اثرگذاری روش های مذکور است. بنده در سال تحصیلی اخیر در حال خدمت به دانش آموزان هستم. در این اقدام پژوهشی بنده با توجه به شرایط و وضع موجود به مسئله مورد بحث پرداخته و سعی نمودم بوسیله راهکارهای خلاقانه و دانش آموز محور پژوهش عملی خود را پیش ببرم. یافته های اقدام پژوهشی نشان می دهد که فاکتور های مورد بحث ارتباط عمیق و غیر قابل اجتنابی با هم دارند و رابطه معناداری بین داده

Keywords:

تدریس فارسی , نگارش , یادگیری گروهی , یادگیری مشارکتی , ادبیات فارسی