توسعه مسکن ارزان قیمت و انسان محور در بافت های شهری پرجمعیت برای ارتقا عدالت اجتماعی

توجه به عدالت اجتماعی در سیاست های مسکن، نه تنها می تواند کیفیت زندگی گروه های محروم را بهبود ببخشد، بلکه به تثبیت ساختار اجتماعی و اقتصادی و کاهش تنش های شهری نیز کمک می کند. سیاست های مسکن شهری نقش کلیدی در شکل دهی ساختار اجتماعی و اقتصادی کلان شهرها ایفا می کنند و می توانند به عنوان ابزاری موثر برای ارتقای عدالت اجتماعی و کاهش حاشیه نشینی عمل کنند.در بسیاری از شهرهای بزرگ جهان، نابرابری های گسترده در دسترسی به مسکن مناسب و مقرون به صرفه، منجر به ایجاد مناطق حاشیه ای و افزایش تبعیض های فضایی شده است. سیاست های مسکن که بر دسترسی به مسکن ارزان قیمت، کیفیت مناسب و مکان یابی عادلانه تمرکز دارند، می توانند به کاهش تبعیض های فضایی و اجتماعی کمک کنند. یکی از مفاهیم کلیدی در این حوزه، «عدالت فضایی» است که به توزیع عادلانه منابع و فرصت ها در سطح شهر اشاره دارد. سیاست هایی که توسعه مسکن با تراکم بالا و در نزدیکی خدمات عمومی و حمل ونقل عمومی را تشویق می کنند، به طور معمول منجر به کاهش وابستگی به خودرو، کاهش جداسازی اجتماعی و افزایش تعاملات اجتماعی می شوند. برای مثال، سیاست های «رنسانس شهری» در بریتانیا با تمرکز بر استفاده بهتر از زمین های توسعه یافته قبلی و افزایش تراکم مسکونی، توانسته اند بهبودهایی در عدالت اجتماعی ایجاد کنند، هرچند چالش هایی همچون کمبود مسکن با اندازه مناسب و مقرون به صرفه همچنان باقی است.در بسیاری از کلان شهرهای جهان، حاشیه نشینی ناشی از کمبود مسکن مناسب و سیاست های ناعادلانه است که موجب ایجاد مناطق فقیرنشین و محروم می شود. سیاست های ارتقای مسکن اجتماعی، به ویژه برنامه های ارتقای سکونتگاه های غیررسمی و بهبود زیرساخت های محلی، نقش مهمی در کاهش حاشیه نشینی دارند. در کشورهای در حال توسعه همچون هند، برنامه های ارتقای سکونتگاه های غیررسمی با مشارکت جامعه محلی، توانسته اند شرایط زندگی میلیون ها نفر را بهبود بخشند و به توانمندسازی ساکنان کمک کنند.

Keywords:

مسکن , ارزان قیمت , انسان محور