از ورود تا خروج؛ نقش افغان ها در اقتصاد ایران و پیامدهای اخراج آنها

مهاجرت افغان ها به ایران، که عمدتا از دهه 1970 میلادی با بحران های سیاسی و اقتصادی در افغانستان آغاز گردید، ریشه در ناامنی، فقدان فرصت های شغلی و ویرانی های ناشی از جنگ دارد. این جریان که میلیون ها نفر را دربرگرفته مهاجرانی با سطوح گوناگون سواد و فرهنگ را به همراه آورده؛ از کارگران کم مهارت روستایی تا متخصصان شهری که در مسیر پناهندگی گام نهاده اند. قرابت های زبانی و تاریخی میان ایرانیان و افغان ها، نظیر اشتراک در زبان و سنت های فرهنگی، ادغام را تسهیل کرده، هرچند تفاوت های مذهبی و قومی گاه تنش هایی برانگیخته. ورود افغان ها به بازار کار ایران، مزایایی چون تامین نیروی کار ارزان در بخش های ساختمانی و کشاورزی پدید آورده است که بهره وری را ارتقا بخشیده و هزینه ها را کاهش داده است. با این حال، این حضور رقابت شغلی را تشدید کرده و دستمزدها را سرکوب نموده و فشار بر منابع عمومی را افزایش داده است. خروج اجباری اخیر افغان ها، هرچند فرصت هایی برای کارگران محلی ایجاد می کند، کمبود نیروی کار را به بار آورده است. با نگاهی به آینده، نرخ باروری بالای افغانستان در برابر کاهش آن در ایران، چشم انداز جمعیتی متفاوتی ترسیم می کند؛ جایی که ایران با پیری جمعیت روبرو شده و ممکن است به مهاجرت وابسته تر گردد. راه حل های جایگزین، از جمله ادغام انتخابی، آموزش و بازگشت داوطلبانه، می توانند تعادل را برقرار سازند و از بحران های آتی پیشگیری کنند.

Keywords:

نیروی کار افغانی , مهاجرت نیروی کار , اقتصاد ایران , اخراج مهاجران , آینده جمعیتی