پیش بینی رفتارهای خود ناتوان ساز تحصیلی بر اساس تحمل پریشانی، کیفیت زندگی در مدرسه و خود شفقت ورزی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم

خودناتوان سازی واژه ای است که از سال ۱۹۶۰ در منابع روانشناسی به آن توجه شده است. خودناتوان سازی را یک رفتار با انتخاب مجموعه ای از عملکرد تعریف کرده اند که فرصت مناسبی به وجود می آورند تا افراد شکست را به عوامل خارجی و موفقیت را به عوامل درونی نسبت دهند. استفاده از استراتژیهای خودناتوان سازی برای توجیه شکست تحصیلی در آینده به مفهوم خودناتوان سازی تحصیلی بر می گردد. رفتارهای خودناتوان ساز موجب میشود افرادی که در انجام تکالیف، عملکرد ناموفقی داشته اند خود را مسئول ندانسته و از این طریق به حفظ عزت نفس خود کمک کنند. هدف از این پژوهش پیش بینی رفتارهای خودناتوان ساز ،تحصیلی بر اساس تحمل ،پریشانی کیفیت زندگی در مدرسه و خودشفقت ورزی در دانش آموزان پسر، مقطع متوسطه دوم شهر کرج میباشد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه . دوم، ناحیه ۳ کرج و حجم نمونه شامل ۴۰۰ نفر از این دانش آموزان میباشد که به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به پرسشنامه رفتارهای خودناتوان ساز جونز و رودوالت (۱۹۸۲) پرسشنامه کیفیت زندگی در مدرسه ویلیامز و باتن (۱۹۸۱)، پرسشنامه تحمل پریشانی (گاهر و سیمونز، ۲۰۰۵)، پرسشنامه خودشفقت ورزی (۲۰۰۳) پاسخ دادند. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته های این پژوهش نشان میدهد که تحمل پریشانی، کیفیت زندگی در مدرسه و خودشفقت ورزی سهم معنادار در پیش بینی رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی دانش آموزان دارند.

Keywords:

رفتارهای خودناتوان ساز , تحصیلی , تحمل پریشانی , کیفیت زندگی در مدرسه , خودشفقت ورزی