انسان ذهن است نه روح: تحلیلی نوین بر هویت انسانی بر اساس علوم اعصاب و روانشناسی

این مقاله با نقد مفهوم سنتی «روح» به عنوان جوهر معنوی، استدلال می کند که هویت انسان صرفا محصول ذهن به مثابه یک سیستم فیزیکی-زیستی است. با تکیه بر شواهد علوم اعصاب، روانشناسی شناختی و نظریه های نوین، نشان داده می شود که تمامی تجربیات انسانی—از درک خود تا تجربیات «معنوی»—ناشی از هندسه پویای ذهن و تعاملات شبکه های عصبی است. در این چارچوب، «معنویت» و «تجربیات عمیق» نه ناشی از ارتباط با یک جهان متافیزیکی، بلکه حاصل فرآیندهای ذهنی هستند. پژوهش حاضر با تحلیل سه دسته رنج انسانی (رنج رشد، افسردگی ناشی از ذهن سنتی، و ایگوهای مخرب) و ارائه راهکارهای مبتنی بر شواهد (ACT، IFS، MBSR) نشان می دهد که بازآرایی هندسه ذهن از طریق مداخلات عصبی-شناختی امکان پذیر است. یافته ها نشان می دهند که تغییرات ساختاری مغز (نوروپلاستیسیتی) و بهبود عملکرد شبکه های عصبی می تواند منجر به کاهش رنج و افزایش تاب آوری شود. این پارادایم جدید، ضمن پایان بخشیدن به دوگانه انگاری ذهن-بدن، راهکارهای عملی برای بهبود سلامت روان و خودشناسی ارائه می دهد و انسان را از انتظار برای نجات متافیزیکی به سمت مسئولیت پذیری در تغییر زندگی سوق می دهد.

Keywords:

هندسه ذهن , روح , جوهرگرایی , دوگانه انگاری ذهن-بدن , شبکه حالت پیش فرض (DMN) ,