نقش گونههای سودوموناس در سازوکارهای پاسخ گیاهان به تنش خشکی

با افزایش جمعیت جهان نیاز به تولید مواد غذایی افزایش یافته و تنشهای محیطی به ویژه تنش خشکی به یکی از چالشهای اساسی کشاورزی تبدیل شده است. خشکی با تاثیر بر فرایندهای فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی گیاهان موجب کاهش رشد، کاهش فتوسنتز، افزایش تولید گونههای فعال اکسیژن (ROS) و در نهایت افت عملکرد گیاهان می شود. در سالهای اخیر، نقش میکروارگانیسمهای مفید به ویژه باکتریهای سودوموناس در کاهش اثرات منفی تنش خشکی مورد توجه قرار گرفته است. این باکتریها از طریق مکانیسمهایی مانند تولید متابولیتهای زیستی القای مقاومت سیستمیک، بهبود جذب عناصر غذایی و تنظیم رشد گیاه، می توانند تحمل گیاهان را در برابر خشکی افزایش دهند. در این مقاله مطالعات اخیر در زمینه تاثیر سودوموناسها بر پاسخ گیاهان به تنش خشکی و مکانیسمهای موثر آنها در بهبود تحمل گیاهان مرور شده است. درک بهتر این مکانیسمها می تواند به توسعه راهکارهای زیستی موثر برای مدیریت تنش خشکی و افزایش پایداری تولیدات کشاورزی کمک کند.

Keywords:

تنش خشکی , سودوموناس , تحمل به خشکی , گونههای فعال اکسیژن (ROS) , مقاومت سیستمیک , القاشده