انگیزه یک وجود کامل و بی نیاز از آفرینش جهان چیست؟

پرسش از انگیزه آفرینش جهان توسط وجودی کامل و بی نیاز، یکی از ژرف ترین مباحث حکمت و عرفان است. این تحلیل با رویکردی توصیفی نشان می دهد که آفرینش نه ناشی از کمبود، بلکه برآمده از سرریز شدن کمالات ذاتی آن وجود مطلق است. در این منظره، سه انگیزه اصلی همچون رودهایی به هم پیوسته جاری می شوند: نخست، عشق به عنوان نیروی محرکه نخستین. عشق ذاتی وجود کامل، تابنده و گسترش جو است و برای تحقق راستین خود نیازمند معشوق می باشد. اینجا آفرینش همچون آینه ای است که جمال عاشق در آن تجلی می یابد. دوم، خلاقیت به عنوان جلوه گری هنرمندانه. جهان، اثر هنری بی همتای هنرمندی مطلق است که کمالات نامتناهی و نامرئی خود را در گالری هستی به نمایش می گذارد. این خلاقیت، همانند فیضی دائمی و بی وقفه از مبدا کمال جاری است. سوم، پرورش به عنوان تکمیل چرخه هستی. عشق راستین تنها به آفرینش بسنده نمی کند، بلکه خواهان رشد و شکوفایی معشوق است. جهان در این نگاه، دانشگاهی کیهانی و کارگاهی برای پرورش موجوداتی است که می توانند مسیر کمال را بپیمایند. این سه انگیزه در هم می تنند و منظومه ای یکپارچه می سازند: عشق، خلاقیت را برمی انگیزد و خلاقیت، صحنه ای برای پرورش می آفریند. بنابراین آفرینش، یک "بازی مقدس" هنرمندانه، یک "راز عاشقانه" و یک "فرآیند پرورشی" است که همگی از فزونی و بخشش بی پایان وجود کامل سرچشمه می گیرند. در این دیدگاه، جهان هدیه ای از سر عشق، صحنه ای برای خلاقیت و فرصتی برای پرورش است.

Keywords:

آفرینش جهان , عشق , خلاقیت , پرورش , خالق