نقش برنامه ریزی استراتژیک در خلق مزیت رقابتی؛ مطالعه تطبیقی مدل های کلیدی

برنامه ریزی استراتژیک با ایجاد چارچوبی نظام مند به سازمان ها این امکان را می دهد تا با تحلیل هوشمندانه محیط داخلی و خارجی، منابع خود را به شکلی بهینه تخصیص دهند و فرصت های نوظهور را به موقع شناسایی کنند. این فرآیند نه تنها سازمان را قادر می سازد تا تهدیدها را به فرصت تبدیل کند، بلکه از طریق تدوین راهبردهای منحصر به فرد، ایجاد ارزش پایدار برای ذی نفعان و تثبیت جایگاه رقابتی، مزیت های متمایز و پایدار خلق می نماید. در واقع؛ برنامه ریزی استراتژیک با ترکیب خلاقیت و تحلیل منطقی، به عنوان موتور محرکه توسعه قابلیت های سازمانی عمل کرده و سازمان را قادر می سازد در فضای پر رقابت امروز نه تنها به بقای خود ادامه دهد، بلکه به پیشرویی تحول آفرین در صنعت خود تبدیل شود. در این پژوهش؛ بررسی جایگاه برنامه ریزی استراتژیک در مدیریت نوین سازمانی، تحلیل تطبیقی مدل های کلیدی برنامه ریزی استراتژیک و همچنین ارائه چارچوبی برای انتخاب مناسب ترین مدل بر اساس شرایط سازمانی به عنوان اهداف تعیین گردیده، و با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با روش کتابخانه ای به موضوع پرداخته شده است. داده ها از طریق مطالعه منابع معتبر علمی و مقالات پژوهشی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفته اند. نتیجه حاصل از این پژوهش نشان می دهد که؛ در عصر حاضر که تغییر تنها ثابت دنیای کسب وکار است، برنامه ریزی استراتژیک نه یک انتخاب که یک ضرورت اجتناب ناپذیر است و در این مسیر، سازمان هایی می توانند در این اقیانوس پرتلاطم سربلند بیرون آیند که با شناخت دقیق محیط و قابلیت های داخلی، به طراحی و اجرای راهبردهای هوشمندانه بپردازند.

Keywords:

برنامه ریزی استراتژیک , مدیریت تغییر , مزیت رقابتی , تحلیل محیطی , مدل های تصمیم گیری