لزوم شهرداریها در توسعه سرانه فضای سبز شهری و تحقق حقوق شهروندی

فضاهای سبز در محیط شهری به عنوان یکی از معیارهای توسعه پایدار شهری جوامع مطرح بوده و درعین حال معیاری برای ارتقای کیفیت فضای زندگی محسوب می شوند. از این رو توزیع و پراکنش متعادل آن در سطح شهر اهمیتی بسیار دارد. بر اساس مطالعات و بررسی های وزارت راه و شهرسازی، سرانه متعارف و قابل قبول فضای سبز شهری در شهرهای ایران بین ۷ تا ۱۲ مترمربع برای هر نفر است. مطالعات طرح جامع شهر تهران سرانه استاندارد فضای سبز شهری برای هر نفر در پایتخت را معادل ۱۰ مترمربع تعیین کرده، اما قانون هوای پاک که در سال ۹۶ به تصویب هیات دولت رسیده، سرانه فضای سبز شهری برای هر نفر در شهرهای بالای ۵۰ هزار نفر جمعیت را معادل ۱۵ مترمربع تعیین کرده است(یزدانی، ۱۴۰۰). تعیین سرانه های شهری متناسب با جمعیت و جانمایی و مکان یابی صحیح آن ها از مهم ترین وظایف برنامه ریزان شهری است. سرانه های خدماتی ازجمله سرانه فضای سبز در طرح های شهری پیش بینی می شود؛ اما این سرانه های پیش بینی شده در اکثر موارد محقق نمی شود و تغییر کاربری اتفاق می افتد. این مسئله در خصوص سرانه فضاهای آموزشی نیز مشهود است و دلیل آن نیز کم اهمیت قلمداد کردن سرانه برخی فضاهای شهری، نبود مدیریت واحد و نبود بسترهای قانونی است. سرانه های خدماتی از جمله سرانه فضای سبز در طرح های شهری پیش بینی می شود؛ اما این سرانه های پیش بینی شده در اکثر موارد محقق نمی شود و تغییر کاربری اتفاق می افتد.

Keywords:

کاربری شهری , فضای سبز , توسعه یکپارچه