بررسی و تحلیل انواع کانونی سازی در رمان شازده احتجاب بر اساس دیدگاه ژرارژنت

یکی از درون مایه های ادبیات داستانی، معاصر تاریخ است. هوشنگ گلشیری در شازده احتجاب توانسته است اواخر دوره قاجار را به شیوه ای نوین و جذاب به تصویر بکشاند و فساد اجتماعی و ستمگری قجری زاده های حاکم را در فضای خانه، حرمسرا و جامعه بازنماید. این جستار کوششی است که انواع کانونی سازی را در متن روایت براساس نظریه ژنت بررسی و تحلیل کند. نتیجه این واکاوی نشانگر آن است که راوی از چه نوع از انواع کانونی سازی صفر درونی و بیرونی بهره گرفته، به چه میزان و چرا؟ تا بتواند اثبات کند که یکی از رمزهای موفقیت نویسنده در این اثر سبک جدید به کارگیری متناوب راوی و راویان کانونی گریها و کانونی شدن آنهاست.

Keywords:

روایت , ژنت , جریان سیال , ذهن , شازده احتجاب , کانونی سازی