بررسی طبقات سنی در مثنوی مولانا بانگاه روانشناختی

توجه به مثنوی معنوی از نظر روانشناسی این نکته را اثبات می کند که هر چند ارزش های والای این اثر مرهون کارکردهای اخلاقی و عرفانی آن است اما زیبایی های حقیقی و شگردهای عرفانی آن را که نویسندگان با استادی از آن بهره جسته اند راز ماندگاری این اثر است. توانایی بالقوه ای مولانا در نگاه روانشناسانه به مثنوی چنان استادانه صورت گرفته که در عین سادگی و قابل دسترس بودن، دست نیافتنی است. این نوشتار بر آن است که به بررسی کارکردهای روانشناسانه طبقات سنی و تغییر و تحولات دوره های سنی در مثنوی بپردازد و نشان دهد که چگونه رفتار هنرمندانه شاعر با دوره های سنی، شکل هنرمندانه تری به زبان او بخشیده و موجب برجسته سازی اثر او گشته است. بررسی این عنصر نشان داد که دوره های سنی در مثنوی در مواردی از قبیل، کودکی، جوانی و پیری نهفته است که محقق سعی نموده در این مقاله به آنها بپردازد.

Keywords:

مولانا , کودکی , جوانی , پیری , روانشناسی