تحلیل مضامین و بنمایه های ادبیات چریکی در اشعار علی موسوی گرما رودی و سیاوش کسرایی

شعر چریکی به شعری گفته می شود که تحت تاثیر شرایط و اوضاعی مانند نبود آزادی های فردی و اجتماعی، اختناق و استبداد داخلی، غصب سرمایه های اجتماعی و فردی و مواردی این چنینی شکل می گیرد. این شرایط و اوضاع در تمامی حوزه های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و دینی به وجود می آید. جانمایه این، آثار بیداد داخلی، تجاوز بیرونی و ایستادگی در برابر جریان های ضد آزادی است. مضامین شعر چریکی به عنوان یکی از مضامین معاصر شعر فارسی مطرح است که با مانند معانی شکوه، قدرت، پرهیزکاری و ایثارگری مرتبط است. برخی از شعرای معاصر فارسی از این مضامین استفاده می کنند تا احساسات و ایده های خود را به خوبی منتقل کنند، زیرا این مضامین عموما با استقلال، قدرت اراده و تحقق آرمان ها مرتبط هستند. علی موسوی گرما رودی و سیاوش کسرایی از جمله نمایندگان شعر چریکی و آرمانگرا هستند که مضامین مرتبط با «مبارزه» و «مقاومت» در اشعار آنان محوریت ویژه ای دارد. علاوه بر این، محتوای شعر چریکی در شعر این دو شاعر به عنوان عناصر فرهنگی - تاریخی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بر این اساس، این پژوهش تلاش کرده است با بهره گیری از منابع کتابخانه و روش توصیفی تحلیلی به بررسی و بررسی مضامین و بن مایه های چریکی در اشعار موسوی گرمارودی و سیاوش کسرایی بپردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد کسرایی از شعر به عنوان وسیله ای برای تبلیغ مرامی و آرمانی بهره جسته است. در آثار او، آزادی بزرگترین سرمایه انسان برای زندگی شرافتمندانه است. گرما رودی نیز در اغلب شعرهای خود از واژه هایی چون سلاح، تفنگ و وطن استفاده کرده است. در این اشعار نمودهایی از تهدید و انذار نسبت به دشمنان دیده می شود. شعری که از فراموش کردن بر حذر می دارد و پنهان کردن عمق فاجعه را محکوم می کند.

Keywords:

ادبیات چریکی , شعر , علی موسوی گرما رودی , سیاوش کسرایی