ارتباط ژن های مرتبط با پیری (Aging Genes) و بیماری های ژنتیکی زودرس

بیماری های ژنتیکی زودرس نظیر سندرم پروجریا (HGPS) و سندرم ورنر (WS) الگوهای خاصی از پیری تسریع شده را نشان می دهند که با مولکول های اصلی وابسته به پیری طبیعی مانند ژن های LMNA و WRN هم راستا هستند. در HGPS، جهش در ژن LMNA منجر به تولید پروتئینی ناقص به نام پروگرین می شود که به دلیل نقص در پردازش ساختاری، باعث ناپایداری هسته، کاهش ترمیم DNA، کوتاه شدن تلومر و بی ثباتی ژنومی خواهد شد. این پدیده ها مشابه تغییراتی هستند که در طول پیری طبیعی مشاهده می شوند. در طرف دیگر، سندرم ورنر ناشی از جهش های تخریبی در ژن WRN است که مسئول کدگذاری یک هلیکاز و اگزونوکلئاز مرتبط با حفظ پایداری ژنومی و تلومر است. اختلال در عملکرد WRN باعث نقص در ترمیم DNA، کاهش سریع طول تلومرها و افزایش حساسیت به استرس سلولی می شود که زمینه ساز ظهور ویژگی های پیری زودرس است. تحقیقات اپی ژنتیک نشان داده اند که در WS، تغییرات متیلاسیون DNA در ژن هایی مانند LMNA و دیگر ژن های مرتبط با پیری، از مراحل ابتدایی زندگی بروز می کنند و تنها نشانه پیری طبیعی نیستند بلکه به طور مستقیم در آغاز بیماری دخالت دارند. در کل، این شواهد نشان دهنده این است که مکانیسم های مولکولی مشترک - از جمله ناپایداری ساختاری هسته، نقص در ترمیم DNA، اختلال در عملکرد تلومر و تغییرات اپی ژنتیک - بین روند پیری طبیعی و بیماری های ژنتیکی زودرس همپوشانی دارند. تحلیل دقیق تر این ارتباطات می تواند دیدگاه های ارزشمندی از نظریه های اصلی پیری و روش های درمانی نوآورانه ارائه کند.

Keywords:

ژن LMNA , ژن WRN , پیری زودرس