گونه شناسی سرپناه موقت پس از سانحه در کشور اندونزی

کشور اندونزی به دلیل قرارگیری در حلقه آتش اقیانوس آرام به طور مستمر با سوانح طبیعی از جمله، زلزله، سونامی، رانش زمین و فوران آتشفشان مواجه بوده است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری تحلیلی و روش تحلیل تطبیقی، ده نمونه منتخب سرپناه موقت اجراشده در اندونزی را بررسی می کند. هدف اصلی این مطالعه شناسایی عوامل موفقیت و محدودیت های این سرپناه ها در ابعاد طراحی معماری، مصالح، روش ساخت، ملاحظات اقلیمی و فرهنگی، انعطاف پذیری و مشارکت فعال جامعه محلی است. تحلیل ها نشان می دهد سرپناه های موفق، همزمان با بومی سازی طراحی، استفاده از مصالح محلی و رعایت شرایط اقلیمی و فرهنگی توانسته اند نیازهای فوری ساکنان را برآورده کنند و حس امنیت، کرامت و انسجام اجتماعی را بازتولید نمایند. مشارکت فعال جامعه محلی در فرآیند طراحی و ساخت، نقش تعیین کننده ای در افزایش کارایی، دوام و رضایت ساکنان داشته است. این مقاله با تحلیل تجربیات میدانی متنوع چارچوبی پیشنهادی برای طراحی سرپناه های موقت آینده ارائه می دهد که هم با اصول تاب آوری، سازگاری فرهنگی و پایداری اقلیمی هماهنگ باشد و هم قابلیت ارتقا انعطاف پذیری و توسعه سریع در بازه های زمانی کوتاه را داشته باشد تا نیازهای فوری و بلندمدت جوامع آسیب دیده به صورت موثر و جامع تامین گردد و رفاه انسانی نیز در آن مدنظر قرار گیرد.

Keywords:

سرپناه موقت , اندونزی , معماری بومی , مشارکت , محلی , بازسازی پس از سانحه