تبیین نقش مفهومی و کاربردی فناوریهای دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی در ارتقای تاب آوری پیش بینی خطر و بهینه سازی تصمیم گیری در نظامهای ایمنی آزمایشگاهی

تحول شتابان فناوریهای هوشمند در سالهای اخیر چشم انداز جدیدی را در نظامهای مدیریت ایمنی بهداشت و محیط زیست (HSE) ایجاد کرده است. افزایش پیچیدگی فرآیندهای پژوهشی، تنوع مواد خطرناک و گسترش تعامل انسان و ماشین در محیطهای آزمایشگاهی، ضرورت بازنگری در مدلهای کلاسیک مدیریت ریسک را آشکار ساخته است. هدف این پژوهش، تبیین نقش مفهومی و کاربردی فناوریهای دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی در ارتقای تاب آوری پیش بینی خطر و بهینه سازی تصمیم گیری در نظامهای ایمنی آزمایشگاهی است. این مطالعه با بهره گیری از رویکرد مرور نظام مند و تحلیلی انجام شده و مدلهای داده محور را با سامانه های مبتنی بر شبیه سازی ادغام می کند تا چارچوبی مفهومی و جامع برای ایمنی دیجیتال ارائه دهد. یافته ها نشان میدهد که همگرایی دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی می تواند به ایجاد معماری های ایمنی خود یاد گیرنده منجر شود که در آن تحلیل داده های بلادرنگ شبیه سازی بحران و یادگیری سازمانی به صورت پویا و هم افزا در تعامل هستند. نتایج بیانگر آن است که به کارگیری این فناوریها موجب کاهش خطاهای انسانی و زمان واکنش اضطراری شده و در عین حال تاب آوری فناورانه و تصمیم گیری شناختی را در شرایط بحرانی بهبود میبخشد. در نهایت توسعه نظامهای هوشمند HSE مستلزم ایجاد زیر ساخت داده ای یکپارچه، توانمندسازی میان رشته ای منابع انسانی و تدوین استانداردهای اخلاقی و فنی است. این پژوهش مسیر آینده شکل گیری نسل نوین آزمایشگاههای هوشمند و تاب آور ایمن را ترسیم می کند.

Keywords:

بحران آزمایشگاهی تاب آوری , فناورانه هوش مصنوعی , دوقلوی دیجیتال