بهینه سازی تحویل آخرین مایل با استفاده از جمع سپاری حمل و در نظر گرفتن احتمال پذیرش بسته توسط حمل کننده

رشد کسب و کارهای دیجیتال در سالهای اخیر و پیچیدگی تحویل آخرین مایل لجستیک شهری را با چالشهای جدی هزینه، ترافیک و آلودگی زیست محیطی روبرو کرده است. در این پژوهش یک مدل ریاضی توسعه داده شده است که وظیفه حمل بسته را با کمک کمدهای تحویل به مسافران حمل نقل عمومی و رانندگان تاکسی محول می کند. هدف مدل بهینه کردن هزینه های لجستیکی و زیست محیطی است. پذیرش حمل بسته توسط حمل کنندگان عمومی ممکن است با عدم قطعیت روبرو باشد، لذا یک مدل لاجیت با استفاده از ویژگیهای بسته احتمال پذیرش پیشنهاد حمل را پیش بینی می کند که به عنوان یک هزینه انتظاری در تابع هدف مدل برنامه ریزی عدد صحیح مختلط (MIP) در نظر گرفته شده است. برای ارزیابی کارایی مدل ابتدا با استفاده از طراحی عاملی، کسری نظرسنجی با ۱۲ سناریو طراحی شد. ۲۰۰ پاسخ از مسافران حمل و نقل عمومی و راننده های تاکسی جمع آوری شد و بر اساس آن ضرایب مدل لاجیت محاسبه شد. سپس یک نمونه عددی در نرم افزار پایتون با استفاده از کتابخانه PuLP حل شد. نتایج نشان داد مسافران حمل و نقل عمومی به مشوق مالی حساسیت بیشتری داشته و رانندگان تاکسی نسبت به حجم بسته حساس تر هستند. این تمایزات در تابع هدف در نظر گرفته شد و نتایج نشان داد که نادیده گرفتن رفتار حاملان می تواند انتخاب های مسئله را تحت تاثیر قرار داده و خروجی آن به راهکارهای بهینه گمراه کننده منجر شود. در نهایت این پژوهش فرصت مدیریت هوشمندانه تر و پایدارتر سیستم های تحویل را ایجاد می کند.

Keywords:

تحویل آخرین , مایل , کمدهای تحویل , جمع سپاری , حمل , مدل لاجیت , لجستیک شهری