خودنمایی دیجیتال و بحران هویت در کاربران جوان

در عصر شبکه های اجتماعی، مرز میان «هویت واقعی» و «هویت نمایشی» به تدریج محو شده است. کاربران جوان، در مواجهه با فشار دیده شدن، تاییدطلبی و الگوسازی رسانه ای، اغلب گرفتار نوعی خودنمایی دیجیتال می شوند که پیامد آن، تضعیف انسجام هویتی و افزایش احساس بی ثباتی درونی است. این مقاله با رویکرد تحلیلی–نظری و بر مبنای تلفیق دیدگاه های گافمن درباره «نمایش خود» و نظریه «خودپنداره در عصر شبکه ای» (Turkle, ۲۰۱۵) به بررسی ابعاد روان شناختی و اجتماعی خودنمایی در فضای مجازی می پردازد. یافته های نظری نشان می دهد که «خودنمایی دیجیتال» از یک سو به منزله ابزاری برای بازتعریف خود و جست وجوی معنا در میان جوانان عمل می کند، و از سوی دیگر، در صورت افراط، به بحران هویت، اضطراب اجتماعی و احساس تهی بودن منجر می شود. در نهایت، پژوهش تاکید دارد که توسعه سواد رسانه ای و ارتقای تاب آوری روانی، می تواند به ایجاد تعادل میان ابراز وجود دیجیتال و سلامت روانی جوانان یاری رساند.

Keywords:

خودنمایی دیجیتال , بحران هویت , شبکه های اجتماعی , جوانان , سواد رسانه ای