تاثیر فرایندهای مدیریت دانش بر رضایت شغلی و عملکرد شغلی: مروری نظام مند

امروزه مدیریت دانش به عنوان راهبردی اساسی برای کسب مزیت رقابتی و بهبود عملکرد سازمان ها مطرح است. یکی از پیامدهای مهم مدیریت دانش، تاثیر آن بر رضایت شغلی کارکنان و به تبع آن عملکرد شغلی است. در این مقاله مروری، مطالعات پیشین به صورت نظام مند بررسی شده اند تا نقش فرایندهای اصلی مدیریت دانش در ارتقاء رضایت شغلی و عملکرد کارکنان تبیین گردد. یافته های این مرور نشان می دهد که در میان فرایندهای مدیریت دانش، شامل اکتساب دانش، تسهیم دانش، ایجاد دانش، کدگذاری دانش و حفظ دانش؛ فرایندهای تسهیم دانش و حفظ دانش بیشترین تاثیر مثبت را بر رضایت شغلی کارکنان داشته اند. در مقابل، فرایندهای اکتساب و ایجاد دانش اغلب تاثیر معناداری بر بهبود رضایت شغلی نشان نداده اند. همچنین بسیاری از پژوهش ها حاکی از آنند که افزایش رضایت شغلی کارکنان می تواند به بهبود عملکرد شغلی آنان منجر شود. با این حال، تحقیقات کمتری به طور مستقیم ارتباط میان اجرای فرایندهای مدیریت دانش و پیامد عملکرد شغلی را سنجیده اند. در مجموع، مرور پیشینه بیانگر آن است که تقویت تسهیم دانش در سازمان و ایجاد سازوکارهای حفظ دانش می تواند رضایت شغلی را ارتقاء داده و از این طریق زمینه بهبود عملکرد کارکنان را فراهم سازد. در پایان، خلاهای پژوهشی موجود و پیشنهاداتی برای تحقیقات آتی مطرح شده است.

Keywords:

مدیریت دانش , فرایندهای مدیریت دانش , رضایت شغلی , عملکرد شغلی , تسهیم دانش , حفظ دانش