نقش خانواده در پیشرفت تحصیلی و تربیت اخلاقی دانش آموزان ابتدایی

خانواده نخستین و مهم ترین نهاد اجتماعی در رشد شناختی، عاطفی و اخلاقی کودکان است. در دوران ابتدایی که شخصیت و نگرش های اساسی کودک شکل می گیرد، همکاری میان خانه و مدرسه نقشی حیاتی در جهت دهی رفتارها، افزایش انگیزه تحصیلی و تقویت ارزش های اخلاقی دارد. پژوهش های متعددی نشان داده اند که خانواده های آگاه، حمایت گر و درگیر در فعالیت های آموزشی، فرزندان موفق تر و باانگیزه تری دارند. از سوی دیگر، ارتباط ضعیف میان والدین و معلمان، بی توجهی به تفاوت های فردی و نبود فضای عاطفی سالم در خانه، می تواند منجر به افت تحصیلی و مشکلات رفتاری شود. هدف این مقاله مروری، بررسی ابعاد گوناگون نقش خانواده در پیشرفت تحصیلی و تربیت اخلاقی دانش آموزان ابتدایی و تبیین ضرورت همکاری مستمر خانه و مدرسه است. یافته ها نشان می دهد که ارتباط موثر والدین با معلمان، الگوی تربیتی مثبت، و محیط خانوادگی حمایت گر، از مهم ترین عوامل ارتقای موفقیت تحصیلی و رشد اخلاقی دانش آموزان است. نتیجه گیری کلی این است که مشارکت خانواده در آموزش، نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه بنیان اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان را نیز تقویت می کند.

Keywords:

خانواده , پیشرفت تحصیلی , تربیت اخلاقی , همکاری خانه و مدرسه , آموزش ابتدایی