کاربرد عدالت ترمیمی در کاهش جمعیت زندانیان و مطالعه تطبیقی تجربیات نیوزیلند، نروژ و کانادا با تحلیل راهکارهای عملی در رویه قضائی ایران

ظهور عدالت ترمیمی، پیامد یکی از مهم ترین تحولات صورت گرفته در نگرش بر عدالت کیفری و رویکردهای جرم شناختی و به طور کلی تحول در تفکر ناظر به پدیده مجرمانه در سه دهه اخیر است، عدالت ترمیمی، به عنوان رویکردی انسان محور در نظام های قضائی، بر بازسازی روابط میان مجرم، قربانی و جامعه تمرکز دارد و هدف آن تحقق عدالت از طریق تعامل، جبران خسارت، و تقویت مسئولیت پذیری است. این مقاله به بررسی نقش کلیدی عدالت ترمیمی در کاهش جمعیت زندانیان می پردازد و موفقیت های این رویکرد در کشورهای مختلف را تحلیل می کند. با ارائه راهکارهایی جایگزین حبس، مانند میانجی گری، جبران مادی و معنوی خسارات، و مشارکت فعال جامعه در فرآیند حل وفصل اختلافات، عدالت ترمیمی توانسته است نه تنها هزینه های نظام قضائی را کاهش دهد، بلکه از بازتولید جرم و بازگشت مجرمان به زندان نیز جلوگیری کند. این مقاله با تکیه بر مطالعات موردی و داده های آماری، به تاثیرات مثبت عدالت ترمیمی بر کاهش آسیب های اجتماعی، ارتقای امنیت عمومی و بازپروری افراد پرداخته و بر ضرورت بازنگری در سیاست های سنتی مجازات تاکید می کند. به منظور بررسی اثرات عدالت ترمیمی بر کاهش تعداد زندانیان، مطالعه ای تطبیقی در مورد تجربیات سه کشور نیوزیلند، نروژ و کانادا ارائه می دهد. این تحقیق، ضمن تحلیل تجربیات عملی این کشورها، به بررسی راهکارهای اجرایی عدالت ترمیمی در نظام های قضائی مختلف پرداخته و به دنبال شناسایی بهترین شیوه ها برای کاهش جمعیت کیفری در سیستم های قضائی دیگر است. در پایان، پیشنهاداتی برای توسعه و گسترش عدالت ترمیمی در چارچوب نظام های حقوقی ارائه شده است.

Keywords:

عدالت ترمیمی , زندانیان , جمعیت , عدالت کیفری , جبران خسارت