تبیین نقش مدیریت انسان محور در رشد فردی و سازمانی

در دنیای پیچیده و پویای امروز، سازمان ها برای بقا و رشد پایدار نیازمند رویکردهایی هستند که فراتر از بهره وری صرف و سودآوری کوتاه مدت، به کرامت انسانی و رشد همه جانبه کارکنان توجه داشته باشند. مدیریت انسان محور به عنوان پارادایمی نوظهور، با قرار دادن انسان در کانون تصمیم گیری های سازمانی، پاسخی به کاستی های نگرش های سنتی مدیریتی ارائه می دهد. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش مرور نظام مند، به تبیین نقش مدیریت انسان محور در رشد فردی و سازمانی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ارضای نیازهای روان شناختی بنیادین شامل شایستگی، استقلال و ارتباط، از طریق راهبردهایی چون رهبری خدمت گزار، توانمندسازی کارکنان، طراحی معنادار مشاغل و ایجاد فرهنگ اعتماد، زمینه ساز بهزیستی فردی، تعهد سازمانی و شکوفایی سازمانی است. همچنین، چالش هایی نظیر ساختارهای سلسله مراتبی، فرهنگ سازمانی سنتی و نگرش های کوتاه مدت مدیران، موانع اصلی استقرار این رویکرد در بافت ایرانی به شمار می روند. این پژوهش با بومی سازی مفهوم مدیریت انسان محور و ارائه چارچوبی نظری مبتنی بر ارزش های اسلامی-ایرانی، گامی در جهت توسعه الگوهای مدیریتی انسانی و پایدار در سازمان های داخلی برمی دارد.

Keywords:

مدیریت انسان محور , رشد فردی , رشد سازمانی , سازمان یادگیرنده , بهزیستی سازمانی