تاثیر توزیع نامناسب بار محوری وسایل نقلیه بر روسازی: مطالعه موردی تهران-رودهن

حمل ونقل جاده ای به عنوان یکی از ارکان اصلی،توسعه نقش مهمی در پایداری اقتصادی دارد و نگهداری مناسب زیر ساخت های آن از اهمیت بالایی برخوردار است. در ایران اگرچه عمر طراحی روسازیها ۱۰ تا ۲۰ سال در نظر گرفته میشود، اما در عمل خرابیها معمولا پس از ۵ تا ۶ سال مشاهده میشود. مطالعات نشان میدهد که یکی از مهمترین دلایل این مسئله بارگذاری سنگین وسایل نقلیه و به ویژه توزیع نامناسب بار بر محورهای آنهاست؛ موضوعی که در صورت عدم انطباق با آیین نامه میتواند باعث افزایش تنشهای وارد بر روسازی و تسریع خرابی شود. در این پژوهش با بهره گیری از داده های سیستم WIM در محور تهران رودهن الگوی توزیع بار محوری وسایل نقلیه مورد بررسی قرار گرفت. تحلیلها در دو حالت انجام شد حالت اول شامل وسایل نقلیه دارای اضافه بار و حالت دوم شامل محورهایی از وسایل نقلیه که دچار اضافه بار بودند. نتایج نشان داد که در حالت اول ۵۶/۵۷ درصد وسایل نقلیه دارای اضافه بار بوده و در حالت دوم ۸۹/۴۱ درصد محورها بار مازاد بر حد مجاز داشته اند که بیانگر اثر چشمگیر توزیع نامناسب بار بر افزایش بارگذاری روسازی است.

Keywords:

سیستم توزین در حال حرکت , بار محور , مبنای هم ارز , ضریب بار هم ارز , وسایل نقلیه , باری , خرابی