تحلیلی بر جشن های ایران باستان

ایرانیان همواره با برپایی جشن های ملی و مذهبی در تلاش بودند که به نوعی نیایش و شکرگزاری یزدان را به جا آورند و شادی و سرزندگی خود را با طبیعت به اشتراک گذارند. امروزه برخی از این اعیاد و رسوم به عنوان جشن های ملی، نمادی از یکتاپرستی و سپاسگزاری و سمبلی از تمدن کهن ایرانی باقی مانده است. این پژوهش که به شیوه تحلیلی-توصیفی انجام شده است برخی از جشن ها و اعیاد ایران باستان را مورد تحلیل و بررسی قرار داده است. این مقاله نشان داده است که آیین های ملی و مذهبی همواره در جای جای زندگی ایرانیان باستان حضور ارزشمندی دارند و جداکردن و یا حذفشان از وجود مردم بسیار دشوار و چه بسا غیرممکن است. اطلاع و آگاهی امروز ما از فرهنگ و اندیشه اقوام باستان و چند و چون برگزاری این جشن ها، به کسب شناخت بیشتر آیین ها و سنت های کهن ایرانیان باستان کمک می کند. نتایج به دست آمده از این پژوهش بیانگر آن است که ایرانیان باستان، شادی را موهبتی الهی دانسته و برای سپاس از نعمت هایی که اهورا مزدا به آنها ارزانی داشته بود، جشن می گرفتند. برخی از آنها به مرور زمان کم رنگ شده و برخی همانند جشن نوروز، یلدا، چهارشنبه سوری و... جنبه ملی گرفته و همه ایرانیان از هر قوم و نژاد و دینی آن را گرامی می دارند.

Keywords:

اعیاد , ایران باستان , جشن های سالانه , جشن های ماهانه