بررسی روابط بین رضایت شغلی کارکنان و رضایت از زندگی فردی

رضایت شغلی و رضایت از زندگی از مهم ترین شاخص های بهزیستی فردی و اجتماعی به شمار می روند و شناخت رابطه میان آن ها می تواند نقش بسزایی در ارتقای کیفیت زندگی کاری و شخصی ایفا کند. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر رضایت شغلی بر رضایت از زندگی فردی کارکنان دانشگاه جامع علمی کاربردی استان خراسان رضوی است. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی با رویکرد همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشگاه بوده و بر اساس نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۲۵۵ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه استاندارد رضایت شغلی اسپکتور (۱۹۹۷) و رضایت از زندگی دینر و همکاران (۱۹۸۵) بود. پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ برای رضایت شغلی ۰.۹۳ و برای رضایت از زندگی ۰.۸۸ به دست آمد. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS و AMOS و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد رضایت شغلی تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت از زندگی دارد و ۸۹.۵ درصد از تغییرات رضایت از زندگی توسط رضایت شغلی تبیین می شود. تمامی مولفه های رضایت شغلی شامل نظام پرداخت، نوع شغل، فرصت های پیشرفت، جو سازمانی، سبک رهبری و شرایط فیزیکی اثر معناداری بر رضایت از زندگی داشتند که در این میان، فرصت های پیشرفت و جو سازمانی بیشترین نقش را داشتند. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت ارتقای رضایت شغلی، به ویژه از طریق فراهم سازی فرصت های رشد و بهبود جو سازمانی، موجب افزایش رضایت از زندگی و بهزیستی کارکنان می شود.

Keywords:

رضایت شغلی , رضایت از زندگی , فرصت های پیشرفت , جو سازمانی